UNA PÁGINA DE UNA NOVELA QUE AÚN NO SE HA ESCRITO...

No conozco estas estrellas. El observatorio privilegiado que forman estas montañas llenas de árboles de bellotas y nogales totalmente naturales, me brinda esta noche un cielo nunca visto. Bajo mi cabeza, y a mi propia altura, un joven en cuclillas asegura que para él la historia de su pueblo, de su país, es como una novela, que siempre entendió que él vivía dentro de una novela de muchos tomos, y -dice- de esa novela, tan solo, quiere compartirme, contarme, decirme, regalarme, una página. Había tres hermanos. El más grande apareció quemado, muerto, incinerado, junto con otras personas arriba de un coche en una ciudad antigua que supo llamarse Amida, capital del Imperio Hitita.


El segundo hermano, con su pareja, estaban esperando la llegada de su primera descendencia y hacía pocos meses se encontraban entusiasmados en la espera de la criatura. Ellos fueron detenidos por el sólo hecho de ser, de existir, de tener un origen determinado, hablar una lengua que no era la oficial del estado, ser parte de una cultura y una historia diferente a la que era la legalmente admitida. Sufrieron y conocieron diversas prisiones. Fueron liberados luego de mucho tiempo -la prisión injusta nunca es breve- y luego de un tiempo de desesperación y desesperanza, sin saber qué hacer se fueron a vivir al exterior, escapando, exiliándose en Europa.


El tercer hermano se vio obligado a migrar por las metrópolis más grandes del país oficial, cuyas fronteras también oprimen a su país real. Deja atrás una mujer y un puñado de niños, la criatura más pequeña aun mama los pechos de su madre. Hoy esa mujer y una hija viven en otras fronteras, en el mismo país, en su parte sur, en el que es conocido como el ‘Campamento de Mahmour’, una ciudad refugiada del norte que migró al sur cuando fueron perseguidos, quemados sus pueblos, inundadas sus aldeas, negadas y asesinadas sus vidas y existencias.


Quien cuenta esta historia -dice- se crió pequeño por las calles de su país, luego las migraciones internas lo llevaron a Amida, donde empezó a trabajar en la única prensa que no calla el dolor y la lucha que su pueblo grita. Cuando comenzó a trabajar allí, encontraron fosas comunes en la zona en que trabajaba, unos cuatrocientos cadáveres malolientes formaban esa aberración de la que es capaz el nacionalismo. Casi todos eran de su misma etnia, todos de su misma nación, ciento cincuenta de su misma ciudad. Sus propias manos sacaron esos cuerpos de la tierra para poder darles digna sepultura, saber su identidad.


Muchos de ellos, supo luego, eran sus amigos, sus compañeros, sus vecinos. Hace siete meses, este joven que regala tímidamente una página de una novela, cambió su nombre por el de ‘Guerrero’ y su apellido por el nombre que su tía llevaba al caer mártir en la lucha contra el terrorismo en el norte de Siria, parte occidental de su país. Este Guerrero subió a las montañas, grabador y cámara en mano, siempre musicaliza los senderos y veredas de faldas y valles, y nunca deja que su Kalashnikov se aparte mucho de él.


Es parte del equipo de comunicación de la guerrilla kurda del Partido de los Trabajadores de Kurdistán, en las montañas de Kandil, de donde los nacionalismos de Oriente Medio y las potencias imperialistas solo podrán sacarlo muerto, luego de haber enfrentado a sus miles de compañeros, y haber logrado evadir las treinta balas que carga su fusil, y la que siempre lleva de reserva en el bolsillo interno de su chaleco.



JORGE R. OTTINO

Montañas de Kurdistán

28-06-2014

Ölüme Karşı Yaşamı Talep Edenlerin Adayı Selahattin Demirtaş...



Cumhurbaşkanlığı seçimlerine doğru gittiğimiz şu günlerde halkların belleklerine katliamcı, soykırımcı, baskıcı, otoriter, kendisinden olmayanı yok eden, farklı kimliklere, farklı kültürlere, farklı inançlara yaşama hakkı tanımayan, tek tipleştiren iki blok (Ulusalcı-Milliyetçi-Kemalist blok ve Türk İslamcı-Milliyetçi-Osmanlıcı blok) karşımıza yine 2 seçenekle çıkıyor. AKP adayı başbakan Erdoğan, CHP-MHP-BBP başta olmak üzere yaklaşık 10 partinin adayı Ekmeleddin İhsanoğlu. İşte egemenler ve onların partileri karşımıza bu iki seçenekle çıkıyor. Türkiye halklarına anlatılmak, söylenmek istenen " Ya ölüme razı olun, Ya sıtmaya... "  Ya kırk katıra razı olun, Ya kırk satıra..."

30 Mart yerel seçimlerinde olduğu gibi bu seçimlerde de sağ 'dan sol 'a, sol 'dan sağa hemen hemen her kesim tarafından halklar Ulusalcı-Milliyetçi-Kemalist blok veya Türk İslamcı-Milliyetçi-Osmanlıcı blok arasında tercihe zorlanıyor. 30 Mart yerel seçimlerinde Mansur Yavaş 'ta, Mustafa Sarıgül 'de, Lütfü Savaş 'ta birleşenler cumhurbaşkanlığı seçimlerinde ise Ekmeleddin İhsanoğlu 'nda birleşiyor. 30 Mart yerel seçimlerinde HDP 'yi AKP ile iş tutmakla vb. söylemleri kullanarak karalamaya çalışan bu çevreler olmuştur. Yine bu çevreler cumhurbaşkanlığı seçimleri sürecinde Selahattin Demirtaş 'ın ve HDP 'nin defalarca yalanlamasına rağmen ısrarla HDP 'nin ikinci turda AKP 'ye destek vereceğini söyleyerek topluma adeta bir algı operasyonu yapmaktadırlar.

Ulusalcı-Milliyetçi-Kemalist blok 30 Mart yerel seçim taktiklerini devreye sokarak HDP 'yi, HDP eşbaşkanı ve cumhurbaşkanı adayı Selahattin Demirtaş 'ı karalamaktadır. Bu nedenle AKP ve Erdoğan karşıtlığı üzerine kurdukları ittifaklar ile aslında daha çok HDP ve Selahattin Demirtaş karşıtlığı hatta düşmanlığı yapmaktadırlar. Türk İslamcı-Milliyetçi-Osmanlıcı blok 'ta malumunuz siyasi partileri şeytanlaştırdığı gibi kendisine oy vermeyen herkesi de şeytanlaştırıyor. Örneğin Erdoğan geçtiğimiz günlerde HDP 'nin mecliste yer almaması gerektiğini, yer alamayacağını savunmuştur. Cumartesi günü ise Diyarbakır istasyon meydanındaki mitinginde Selahattin Demirtaş 'a satılmış diyerek saldırganlığını yeni bir boyuta taşımıştır. Aslında mecliste HDP şahsında halkların olmaması gerektiğini ifade etmiş ve Selahattin Demirtaş şahsında da halklara karşı saldırgan tutumunu açıkça ortaya koymuştur.

Gelelim halklar cephesine. " Ya bir yol bulacağız, Ya bir yol açacağız " şiarı ile hareket eden HDP halkları her iki blok 'a da mahkum etmeyerek yeni bir yol açmıştır. Ancak bu yolda yürümek yerine egemenlerin partilerine yedeklenenler olduğunu görmekteyiz. Yine bu kesimler her iki blok arasında çeşitli nedenlerden dolayı tercih yapmak zorunda olduğumuzu söylemektedirler. Gerçekten halklar iki blok arasında bir tercih yapmak zorunda mı ? Tabi ki hayır. Halklar ne Ulusalcı-Milliyetçi-Kemalist blok adayı Ekmeleddin İhsanoğlu Ne Türk İslamcı-Milliyetçi-Osmanlıcı blok adayı Tayyip Erdoğan arasında bir seçim yapmak zorunda değildir. İki blok adayına da neden oy verilmemesi gerektiğini ve neden iki blok arasında bir seçim yapmak zorunda olmadığımızı da sol 'dan sağ 'a, sağ 'dan sol 'a bütün kesimlerin anlaması için tarihten bazı kesitler vererek açıklamakta fayda görüyorum.



80 Yıllık Ulusalcı-Milliyetçi-Kemalist Blok Dönemi...



-- Ermeni halkı 1915 'te soykırıma ve sürgüne maruz bırakıldı. Cumhuriyet dönemin de ise Ermenilerin  arazilerine, evlerine, ibadet yerlerine el konuldu. Ermeniler zorla Türkleştirildi veya Müslümanlaştırıldı.

-- 1920 ve 1938 yılları arasında gerçekleşen bütün Kürt isyanları kanlı bir şekilde bastırıldı. Kürt halkına yönelik izlenen Türkleştirme politikaları kapsamında Koçgiri 'de, Ağrı 'da, Zilan 'da, Amed 'de, Dersim 'de çeşitli katliam ve soykırımlar gerçekleştirildi.

-- 1950 'lere gelindiğinde ise gayrimüslimlere karşı bir yönelime girildi. 6 - 7 Eylül 1955 'te de İstanbul 'da yaşayan başta Rum halkı olmak üzere azınlıklara yönelik tahrip, yağma ve öldürme olayları gerçekleştirildi.

-- 68 'de yükselen Devrimci Gençlik hareketleri 12 Mart 1971 askeri muhtırası ve Balyoz Hareketı ile ezildi. Deniz 'lerin idamını engellemek isteyen Mahir Çayan ve 9 Devrimci genç Kızıldere 'de katledildiler. Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan, Hüseyin İnan ise idam edildi.

-- İbrahim Kaypakkaya Diyarbakır zindanlarında 90 boyunca süren işkenceler ile katledildi.  Böylece Ulusalcı-Milliyetçi-Kemalist blok 68 - 73 yılları arasında Devrimci Gençlik hareketlerini kanla bastırmış ve Devrimci öncüler şahsında Devrimci Gençliği imha etmiştir.

-- 1938 'de Dersim 'de yapılan soykırımdan sonra 70 'lerin ikinci yarısında da Maraş 'ta, Çorum 'da Alevilere yönelik çeşitli imha saldırıları geliştirdi. Ve onlarca Alevi katledildi.

-- Kenan Evren öncülüğündeki ordu 12 Eylül 1980 'de yönetime el koydu. Cezaevleri Devrimci gençlerle dolduruldu. Cezaevlerinde işkence ile, insanlık dışı uygulamalar ile binlerce Devrimci katledildi. Onlarcası gözaltında kaybedildi. Diyarbakır cezaevi dünya tarihine geçen işkencelere, onur kırıcı olaylara tanıklık etti.

-- 90 'lar da PKK ile mücadele adı altında Kürt halkına karşı yürütülen kirli savaş çerçevesinde gazeteci, gazete dağıtımcısı çocuklar, iş adamları ve sivil demeden 17 bin faili meçhul cinayet işlendi. 4 bin köy yakıldı. Halk topraklarından zorla göç ettirildi. 2 Mart 1994 'te DEP milletvekilleri meclisten yaka paça gözaltına alındı ve tutsak edildi.

-- Koçgiri 'de, Dersim 'de, Maraş 'ta, Çorum 'da olduğu gibi yine alevi halkı hedeflenmiş nitekim 2 Temmuz 1993 'te Sivas Madımak otelinde aydınlar yakılmıştı. 12 Mart 1995 'te ise İstanbul Gazi Mahallesinde alevi halkına yönelik katliamlar yapıldı.

-- 1996 'da ölüm orucu direnişinde 12 devrimci tutsak hayatını kaybetti.  96 ölüm orucu direnişinden sonra Buca, Ümraniye ve Diyarbakır cezaevlerinde toplam 17 devrimci tutsak devlet tarafından katledildi. 26 Eylül 1999 'da Ulucanlar cezaevinde 10 devrimci tutsak katledildi.

-- F tipi saldırısına, devrimci iradeyi teslim alma girişimlerine karşı 20 Ekim 2000 'de başlayan ölüm orucu eylemi tarihler 19 - 22 Aralık 2000 'i gösterdiğinde yerini " Hayata Dönüş " adı altında yapılan katliam operasyonuna bıraktı. 19 ve 22 Aralık tarihleri arasında içeride ve dışarıda toplam 122 devrimci katledildi.



Türk İslamcı-Milliyetçi-Osmanlıcı Blok Dönemi...



-- Muş 'un Şenyayla ilçesi kırsalında 24 Mart 2006 tarihinde 14 HPG gerillası kimyasal silahlarla katledildi. Katledilen 14 HPG gerillasından 6 'sı için Diyarbakır 'da düzenlenen cenaze törenine polisin saldırması sonucu başlayan olaylar bütün bölge illerine yayıldı.

-- 2005 'te Kürt sorunu benim sorunum diyen ve Kürt sorunu ile yüzleşeceklerini belirten Başbakan R. Tayyip Erdoğan olaylar ile ilgili olarak yaptığı konuşmada " Kadında olsa çocukta olsa gereken neyse yapılacak " diyerek polise ve askere talimat vermişti. Alınan talimatla Diyarbakır 'da 5 'i çocuk 10 kişi, Mardin 'de 2 kişi,  Batman 'da 1 kişi, Siirt 'te 1 kişi katledildi. Onlarca kişi yaralandı, gözaltına alındı.

-- Ocak 2007 'de Ermeni yazar ve aydın Hrant Dink İstanbul 'da katledildi. Yine bu dönemde Trabzon 'da Rahip Santoro katledildi. Malatya 'da ise 3 Alman vatandaşı kafaları kesilerek katledildi.

-- 22 Temmuz seçimlerinden zaferle çıkan AKP öncülüğündeki Türk İslamcı-Milliyetçi-Osmanlıcı blok, Ulusalcı-Milliyetçi-Kemalist blok 'a yönelik olarak tasfiye girişimlerine başladı. Generaller, yazarlar, gazeteciler, akademisyenler, siyasi parti temsilcileri vb. bir çok kişi Ergenekon ve Balyoz davası kapsamında gözaltına alındı ve bir çoğu tutuklandı.

-- 2009 yerel seçimlerinden başarılı bir şekilde çıkan Kürt siyasal hareketi KCK adı altında yürütülen siyasi soykırım operasyonlarına maruz bırakıldı. Belediye başkanları, il ve ilçe başkanları, kadro, sempatizan ve taraftarlar olmak üzere 10 bin kişi tutsak edildi.

-- 2011 Temmuz ayında Silvan 'da operasyona çıkan askeri birliğe eylem düzenlenmiş 13 askerin öldürülmüştü. Bu olay bahane edilerek Oslo 'da PKK ile yürütülen görüşmeler kesildi. 27 Temmuz 2011 'de ise Öcalan 'a tecrit uygulanmaya başladı.

-- Yine bu dönem de AKP sözcüleri tarafından PKK 'ye yönelik Sri Lanka modeli uygulanacağı tehditleri savruluyordu. Sonbahar ve kış ayları şehirlerde sivillere karşı, dağlarda PKK 'ye karşı yoğun saldırılar gerçekleştirildi. Roboski de 34 genç savaş uçakları tarafından katledildi. 2012 yılı ise Sri Lanka modeli uygulanmak isteyenlere karşı Devrimci Halk Savaşının başlatıldığı bir yıl oldu.

-- PKK Dersim 'den Karadeniz 'e, Amanoslar 'dan Amed 'e, Botan 'dan Behdinan 'a kadar yoğun bir mücadele içerisine girdi. İstanbul, İzmir gibi şehirlerde de eylemler gerçekleştiriliyordu. PKK Vur kaç yerine vur kal taktiği uyguluyor ve alan hakimiyeti kuruyordu.

-- 12 Eylül 2012 'de ise Öcalan üzerindeki tecrit 'in kaldırılması amacıyla açlık grevleri başlatıldı. Açlık grevi eylemine 10 bin tutsak katıldı. Devrimci Halk Savaşı karşısında sıkışan hükümet ve ordu açlık grevleri ile birlikte tamamen dağıldı.

-- 2012 sonlarında 2013 başlarında Devlet ve Öcalan arasında diyalog sürecinin başladığı bir dönemde Lice 'de Numan Amed 'in 'de içinde bulunduğu 10 HPG gerillası katledildi. Yine 9 Ocak günü ise Fransa 'nın başkenti Paris 'te PKK kurucusu Sakine Cansız, KNK 'li Fidan Doğan, Gençlik üyesi Leyla Şaylemez MİT suikasti ile öldürüldü.

-- 1 Mayıs 'ta Taksim 'e çıkmak isteyen işçilere, emekçilere, öğrencilere polis saldırmış onlarca kişiyi yaralamış ve gözaltına almıştı. AKP 'nin giderek daha fazla otoriterleşmesi, insanların yaşam tarzına müdahale etmesi, yaşam alanları yok etmesine karşı cevap Gezi Parkı direnişi oldu. Direniş ülkeye ve yurt dışına hızla yayıldı.

-- Gezi direnişi, Lice karakol protestoları ve uyuşturucu çetelerine karşı yapılan eylemler sırasında Mehmet Ayvalıtaş, Ethem Sarısülük, Abdullah Cömert, Ahmet Atakan, Ali İsmail Korkmaz, Medeni Yıldırım, Berkin Elvan, Hasan Ferit Gedik gibi gençler katledildiler.

-- 2013 yılı sonlarında Gever 'de 3 kişi, 2014 'te Meskan dağlarında 1 gerilla, Lice karakol protestolarında 2 kişi katledildi. Lice katliamı protestoları sırasında Mersin 'de 1 kişi, Adana 'da 1 çocuk katledildi. Van Başkale 'de ise bir HPG gerillası infaz edildi.

-- Rojava 'ya düşmanca yaklaşım Suriye iç savaşının başladığı 2011 yılından bu yana devam ediyor. Kürtler hak elde edemesin diye El Kaide bağlantılı El Nusra ve diğer grupları, IŞİD gibi gruplar büyütülüp, beslendi. Ve Rojava halkına saldırtıldı.


İşte içinden geçmiş olduğumuz tüm bu süreçler ve yaşadıklarımız her iki blok a da oy vermememiz için yeterlidir. Ve her iki blok arasında tercih yapmak zorunda olmadığımızın da en büyük gerekçesidir. Belleklerimize kazınan bu tarih EZLN lideri Subcomandante Galeano (Marcos) 'un " Kaderimiz öldürmek ya da ölmekti sanki... " söyleminin ne kadar yerinde ve doğru olduğunu bir kez daha bizlere gösterdi. İşte biz Türkiye halklarına da 80 yıl boyunca Ulusalcı-Milliyetçi-Kemalist blok tarafından ve son 12 yıldır da Türk İslamcı-Milliyetçi-Osmanlıcı blok tarafından tam olarak anlatılmak, söylenmek istenen buydu. Ancak biz biliyorduk ki öldürmek ya da ölmek ne Türklerin, Kürtlerin, Arapların, Ermenilerin, Çerkeslerin ne Sunnilerin, Alevilerin, Hristiyanların, Musevilerin, Süryanilerin, Ezidilerin ve ne de dünyada ki diğer halkların kaderi değildir ve olamaz.

Şimdi tüm bu süreçleri de göz önünde bulundurarak bizi her iki blok arasında tercih yapmaya zorlayanlara sormak istiyorum; Kendi celladını kurtarıcısı olarak gören bir toplum olabilir mi ? Ayrıca bu dayatmayı-zorlamayı yapan ve bu tutumları ile egemenlere yedeklendikleri çok bir şekilde anlaşılan bu arkadaşlara Subcomandante Galeano (Marcos) 'un egemenleri tanımlarken kullandığı şu sözünü de hatırlatmak isterim. " Onlar sizi öldürenleri yakalayıp mahkum etseler de, her zaman size baskın yapacak başka birilerini bulacak ve yaşamınızı sonlandıran dehşetli dansı tekrarlayacaklardır "



" Ya başkalarının rehberliğindeki iktidar yolu için kanımızı feda edecektik ya da kalplerimizi ve gözlerimizi kendimize, insanlara, dünya 'ya çevirecektik... "



Sesi boğulduğu için daha az öldürücü olmayan bir savaşın ortasında, bir yıkımın ortasında şöyle diyordu Subcomandante Galeano (Marcos); " Egemenlerin kırmış oldukları ve kırmayı sürdürdükleri yaşam yolunu yeniden inşa etmemiz lazımdı... " İşte bizler de bu nedenle kalplerimizi ve gözlerimizi kendimize, insanlara, dünya 'ya çevirdik. Egemenlerin kırdığı ve kırmayı sürdürdükleri yaşam yolu yeniden inşa etmeye çevirdik. Birincil hedefimiz iktidar değil, yaşamı ve yaşam yolunu yeniden inşa etmektir. Bu yol sadece Türklerin değil,  Kürtlerin, Arapların, Ermenilerin, Çerkeslerin, Sunnilerin, Alevilerin, Hristiyanların, Musevilerin, Ezidilerin, Süryanilerin de yoludur. Bu yol işçilerin, emekçilerin, öğrencilerin, öğretmenlerin, gençlerin ve köylülerin de yoludur.

Dolayısıyla bu yol egemenlerin ve partilerinin yolu değildir. HDP 'nin açtığı üçüncü yoldur. Bu nedenle önümüzdeki cumhurbaşkanlığı seçimleri bizlere fırsatlar sunuyor. En büyük fırsat kuşkusuz halkların cumhurbaşkanı adayı ve HDP eşbaşkanı Selahattin Demirtaş 'tır. Hatırlarsanız geçtiğimiz günlerde Selahattin Demirtaş yeni yaşam çağrısı yapmıştı. Demirtaş 'ın yaptığı bu çağrı özelde Türkiye halkları genelde ise tüm dünya halkları için bir manifesto niteliği taşımaktadır. Selahattin Demirtaş 'ın yapmış olduğu yeni yaşam çağrısı bana Subcomandante Galeano (Marcos) 'un şu sözünü bir kez daha hatırlattı. " Biz mücadele ediyoruz; ama dünyayı kendimize benzetmek için değil, bu dünyada herkesin yeri olması gerektiğine ve insanlığın mutlu olmaya hakkı olduğuna inandığımız için mücadele ediyoruz… "


Peki Nedir Selahattin Demirtaş 'ın Yeni Yaşam Çağrısı ?


1.) Radikal demokrasidir
2.) Barışa İnanmaktır
3.) Adalettir
4.) İnanç Özgürlüğüdür
5.) Yeşildir
6.) Gençtir
7.) Eğitim hakkıdır
8.) Kadındır
9.) Dünya barışıdır
10.) Örgütlenmektir


Yeni Yaşam Çağrısından Bazı Satır Başları...


-- Toplumun üzerindeki otoriter, anti-demokratik, bürokratik ve cinsiyetçi devlet anlayışı sonlandırılacak.

--  Etnik, dinsel, cinsel ve sınıfsal ayrımcılığın karşısında sesi duyulmayanın, iktidar sahibi olmayanın, güçsüz kılınanın yanında durulacak.

-- Bütün ezilenlerin onurlu yaşam özlemleri gerçekleştirecek. Radikal demokratik adımlarla, köklü değişim yoluna girilecek.

-- " En iyi hükümet en az hükmedendir " şiarına göre hareket eden, devletin küçüldüğü, yurttaşın ve demokrasinin büyüdüğü bir sistemi hedefliyoruz.

-- Devlet, tek bir kişinin ve onun etrafındaki hiyerarşik zümrenin belirlediği esaslarla artık yönetilmeyecek. Halkın devlet yönetimine doğrudan katılımı gerçekleştirilecek.

-- Kadın, Gençlik, Engelliler, İnanç Grupları, Farklı Kimlik ve Kültür Grupları, Çiftçi, İşçi ve Emekçi Meclisleri olacak. Böylece yetkileri arttırılmış bir makam yerine, halkın yetkisinin arttırıldığı bir devlet yönetimi olacak.

-- Sistemin bütün kanalları halkların demokratik iradesine açık hale getirilerek, demokratik bir işleyişe kavuşturulacak. Türkiye, Milli Güvenlik Kurulu gibi vesayetçi, darbe ürünü yapılarla değil, demokratik kurullarla, güçlendirilmiş yerel yönetimlerle yönetilecek.

-- Türkiye 'nin baştan aşağı topyekün demokratikleşeceği, radikal demokrasinin kökleşeceği bir sistem hedefliyoruz. Her türlü tekçilik son bulacak, yerine çoğulculuk esasına dayalı bir anlayış egemen kılınacaktır.

-- Din ve vicdan özgürlüğünü içselleştirmiş, dini devletin tekelinden kurtaracak ve siyasetin aracı olmaktan çıkaracak, dini inancı olan veya olmayan herkesin eşit yurttaşlık temelinde istediği gibi yaşayabilmesine imkan veren özgürlükçü laiklik geliştirilmelidir.

-- Karnımızı doyuran toprak, kanımızı temizleyen hava, yaşamın kaynağı su ve bu dünyayı paylaştığımız diğer türler. Bugün bunların hepsi için direnmeyi göze alamayanların demokrasiden, adaletten ve insanlık için bir gelecekten bahsetmesine imkan yoktur.

-- Kuracağımız " Cumhur Meclisleri " içerisindeki gençlik meclisleri ile siyasetin ve hayatın her alanında gençliğin aktif katılımı sağlanacak ve gençlerin örgütlenmesinin önündeki  tüm yasal engeller kaldırılacaktır.

-- Farklı cinsel yönelim ve cinsiyet kimliği sebebiyle öldürülen, baskı gören, dışlanan LGBTİ bireyler sistem tarafından görmezden geliniyor. LGBTİ 'lerin varoluşu suç görülüp, homofobi ve transfobi besleniyor. Yeni yaşamda bütün cinsel kimlikler eşit yurttaşlık haklarıyla, ayrımcılığa uğramadan, hayatın her alanında özgürce onurlu bir varoluş sürdürebilecekler.

-- Türkiye yapısal bir dış politika değişikliğine gitmek zorundadır. Askeri vesayet dönemi Türkiye 'sinin sorunları görmezden gelen dış politika anlayışının yerine, Osmanlı güzellemeleriyle kurgulanmış, bir bölgesel güç olma hevesinin ağır sonuçları ile karşı karşıyayız.

-- Ortadoğu 'da kendisini mezhep çatışmasını körüklemek ve IŞİD gibi örgütlerden medet ummakla var etmeye çalışan Türk dış politikası, Batı 'da neredeyse askıya alınmış AB 'ye üyelik süreci ve duraksamış reformlarla akamete uğramıştır.



" Yaşamı inşa etmeyi seçtik, ama bir savaşın ortasında. Sesi boğulduğu için daha az öldürücü olmayan bir savaşın ortasında… "


" Şüphesiz bu seçimi yapmakla hata ettiğimizi, hayalperest, maceracı olduğumuzu düşünenler vardır ve olacaklardır. Birçok bakımdan bu varsayım doğrudur, ama yaptığımız seçimin ana sebebi, kavga etmekle yok olacak olmamızdı ve halen de böyledir. Ölümü övmek yerine yaşamı geliştirmeyi seçtik. Birbirimize bakarak ve birbirimizi dinleyerek, kendimiz olarak, kendi bütünsel kolektifimiz olarak bu seçimi yaptık. " diyordu Subcomandante Galeano (Marcos). Bu ifadelerin bizim içinde geçerli olduğu kanısındayım. Bu ifadelerden de yola çıkarak diyoruz ki; Egemenlerin kırdıkları ve kırmayı sürdürdükleri yaşam yolunu gelin hep birlikte inşa edelim. Nasıl mı ? Örneğin halkların cumhurbaşkanı adayı ve HDP eşbaşkanı Selahattin Demirtaş 'ın yeni yaşam çağrısı etrafında kenetlenelim. Dolayısıyla cumhurbaşkanlığı seçimlerinde Selahattin Demirtaş 'ın da etrafında kenetlenelim.

Yaşamı ve yaşam yolunu yeniden inşa etmek istiyorsak tek seçeneğimiz Selahattin Demirtaş ve yapmış olduğu yeni yaşam çağrısı, önerisidir. Bu cumhurbaşkanlığı seçimleri esasen yaşamı ve yaşam yolunu inşa etmek isteyenler ile 80 yıl boyunca yaşam yolunu kıran Ulusalcı-Milliyetçi-Kemalist blok ve yaşam yolunu 12 yıldır kırmayı sürdüren Türk İslamcı-Milliyetçi-Osmanlıcı blok arasında geçecektir. İki blok her ne kadar ayrı görünüyor olsa da esas itibariyle birdir. Halklar için değil, iktidar için mücadele ediyorlar. Bu iki blok 'a da verilecek her oy bundan önce olduğu gibi bundan sonrada yaşam yolunu kırmaya devam edecektir. Oysa ki Selahattin Demirtaş 'a verilecek her oy ise yaşamı inşa etmeye verilecektir. Yaşam yolunu yeniden inşa etmeye verilecektir. Seçim sizin. Ayrıca unutmayınız ki;


Ölüme karşı yaşamı,
Aşağılama ve hor görüye karşı onuru,
Baskıya karşı isyanı,
Köleliğe karşı özgürlüğü,
Dayatmaya karşı demokrasiyi talep edenlerin adayı Selahattin Demirtaş 'tır…

 

 

 

SANTUCHO VIVE EN LA UNIDAD DEL GUEVARISMO...

El 19 de julio de 1976 cayó en combate el máximo dirigente de la revolución socialista en la Argentina; Mario Roberto Santucho, junto a otros cinco dirigentes y cuadros del Partido Revolucionario de los Trabajadores (PRT); Domingo Menna, Jorge Benito Urteaga, Liliana Delfino, Fernando Gértel y Ana María Lanzilloto. Pese a ello, el Partido prosiguió en la primera fila del enfrentamiento a la dictadura contra revolucionaria y cayó en el campo de batalla de la lucha de clases Argentina.


Un breve balance lo demuestra: fueron muertos o desaparecidos ocho de sus nueve principales dirigentes, el 80% de sus principales cuadros y entre el 40 y el 45% de sus seis mil militantes y simpatizantes organizados. Hemos precisado el nombre de casi dos mil de ellos, que representan más del 20% de los muertos y desaparecidos. Santucho, los seis mil compañeros organizados, los que pagaron con sus vidas la lucha por la revolución socialista, y los que continuaron esa lucha sin bajar nunca las banderas, trascendieron los marcos de la organización para insertarse definitivamente en la historia grande de nuestra Argentina.



¡Gloria y honor para el PRT y sus militantes!



Caído en combate Santucho y desaparecido su cuerpo, la burguesía capitalista intentó hacer desaparecer su mensaje y su lucha. Lo logró durante 25 años, hasta que la Rebelión Popular del 19 y 20 de diciembre de 2001 le devolvió la palabra. Esta fue protagonizada por el pueblo oprimido y explotado, y su efecto restituyó la necesidad del análisis de las clases sociales en la sociedad y en la revolución.


Junto con este logro, y producto de él, comenzamos a recuperar el lenguaje marxista y revolucionario, los libros, películas y folletos con los escritos del PRT y de Santucho crecieron en número y en interés. Para retomar la lucha contra la explotación fue necesario enfrentar al posmodernismo que negaba la necesidad de la organización revolucionaria, planteaba la inexistencia del imperialismo, y sostenía la ambigüedad de los objetivos, en los que, en el mejor de los casos, el socialismo era suplantado por el " cambio social ".


Paralelamente nacieron otros grupos de militantes guevaristas que reivindicaban aquello que estas corrientes consideraban el mayor de los males para el pueblo: la lucha por el poder. El principal y más logrado escrito de Santucho, " Poder burgués y poder revolucionario ", volvió a ser leído por algunos miles de militantes.


La importancia de este escrito está en que allí se esclarece la necesidad de derrotar a la burguesía y destruir el poder de la clase dominante y sustituirlo por el poder obrero y popular para terminar con el capitalismo, la explotación del hombre por el hombre, e iniciar la construcción del socialismo en los términos que lo expusieran otros grandes revolucionarios como Carlos Marx y Ernesto Guevara.


Se había abandonado la lucha por el poder por lo que las corrientes que intentaban darse una política revolucionaria deambulaban sin un rumbo preciso. Otros militantes asociaban la lucha revolucionaria con la violencia sin más. Ante la desaparición de las fuerzas revolucionarias, a las orgánicas trotskistas que habían tenido poca participación en el período anterior se les facilitaba la crítica a nuestra tradición revolucionaria.


Surgió una nueva izquierda con el atractivo de la novedad, pero que en gran parte no se asentaba en las experiencias más elevadas de la clase obrera y el pueblo realizada en las décadas de 1960 y 1970; por el contrario se negaba esa experiencia, y se la criticaba, aunque al mismo tiempo se reivindicaba inconsecuentemente al Che Guevara.


Transcurrido poco más de una década de la Rebelión, al fracasar nuevamente el intento de desarrollar el país y lograr el bienestar del pueblo liderados por la burguesía nacional, la lucha de clases ha dado un paso adelante. La clase obrera comienza a estar cada día más en el centro de la vida política nacional. Ello empuja a que se pongan en juego las enseñanzas y los aprendizajes que hemos realizado en aquellos años de ofensiva general revolucionaria, en los ‘60s y ‘70s.


Entre la militancia y crecientes sectores del pueblo avanza la conciencia de la necesidad de formar una corriente política que deje atrás la integración al sistema, el sectarismo, el oportunismo, que recupere los valores éticos de Santucho y sus compañeros y compañeras, y que llame a unificar orgánicamente a los más amplios sectores de la clase obrera y el pueblo. Es necesaria la unión del pueblo por abajo sin tutelas de ninguna fracción de la burguesía.


Se visualiza la necesidad de unificar a todas las fuerzas del pueblo en un gran frente de liberación nacional y social para romper definitivamente con la dependencia del imperialismo, de los organismos financieros internacionales, el sometimiento a la justicia imperial y de las clases e instituciones de la burguesía nacional Argentina.


Nuestro programa y nuestras propuestas se inspiran en los ideales de mayo de 1810, de Moreno, Castelli, Belgrano, Monteagudo, Artigas, Güemes, Azurduy y San Martín, los rebeldes de los 1º de mayo, de la Semana Trágica y la Patagonia Rebelde, el 17 de Octubre, el Cordobazo y el Rosariazo, los héroes de Trelew, las jornadas de junio y julio de 1975, los chicos de la noche de los lápices, los resistentes a la Dictadura contrarrevolucionaria, las Madres y Abuelas de Plaza de Mayo, el pueblo que luchó contra el neoliberalismo en Cutral-Co, Plaza Huincul, Mosconi, Tartagal, Santiago del Estero y en otros cientos de lugares, levantando esas tradiciones combativas y revolucionarias el pueblo argentino reclama impetuosamente ser protagonista de una nueva etapa de lucha.


Con Mario Roberto Santucho, Agustín Tosco y Ernesto Che Guevara como máximos representantes del pueblo trabajador argentino y latinoamericano estamos reconstruyendo la posibilidad real de luchar por la segunda independencia, la unidad latinoamericana y el socialismo.

MIR PATAGONIA - PROPUESTA TATU - Agrupación Estudiantil NUEVA OPCIÓN - JUVENTUD GUEVARISTA...

Nuestros compañeros lucharon por la revolución y el socialismo...

Subcomandante Marcos EZLN Liderliğini, Gerilla Liderliğini Bıraktı mı ?



Geçtiğimiz pazar günü dünya EZLN lideri Subcomandante Marcos 'un " Görevlerini Bıraktığı " yönünde yayılan haberler ile sarsıldı. Hızla yayılan bu haberler  kimi kesimlerde sevinçle karşılandı. Kimi kesimlerde üzüntüyle karşılandı. Kimilerini sevince boğan kimilerini hüzne boğan bu haberlerin bir gerçeklik payı var mı ? Şuan için bu soruya Zapatistalara, EZLN 'e yakın kaynaklardan edindiğim bilgi ve gözlemlere göre dayanarak böyle bir durumun söz konusu olmadığını söyleyebilirim.


Ancak yine bu kaynaklardan edindiğim bilgi ve gözlemlere göre son yıllarda özellikle de 2007 yılından bu yana EZLN 'in bir diğer komutanı olan Subcomandante Insurgente Moisés 'in daha fazla ön plana çıktığı yönünde. Son yıllarda Subcomandante Insurgente Moisés 'in ön plana çıkıyor olması farklı kesimlerin bu durumu çok farklı amaçlar için kullanmasının da önünü açıyor. Nitekim Subcomandante Marcos ile ilgili olarak hızla yayılan son haberlerde bu durumun yarattığı bir sonuç olarak görebilir ve söyleyebiliriz.


Aldığım kimi bilgilere göre tüm dünyada habere konu olan durumun Subcomandante Marcos 'un, 2 Mayıs günü Meksika 'lı paramiliterler tarafından tuzak kurularak öldürülen öğretmen ve bölgenin Zapatista lideri Solis Lopez için düzenlenen törende yaptığı konuşmadan kaynaklı olduğu anlaşılıyor. Yine bu bilgilere göre EZLN lideri Subcomandante Marcos bu konuşmaya at sırtında ve bir gözünde korsan bandı ile katılıyor. Ve burada bir konuşma yapıyor. Subcomandante Marcos burada yaptığı konuşmada bir çok konuya da değiniyor.


















2 Mayıs Günü Subcomandante Marcos 'un Katıldığı Törenden Kareler...


Dicle Haber Ajansı DİHA 'ya Yansıyan Bilgiler...


Dicle Haber Ajansı DİHA 'ya yansıyan bilgiye göre ise 2 Mayıs günü Meksika 'lı paramiliterler tarafından tuzak kurularak öldürülen öğretmen ve bölgenin Zapatista lideri Solis Lopez için düzenlenen törende halka hitaben Subcomandante Marcos 'un yazdığı bir mektup okunuyor. Mektupta mücadele koşullarını, amaçlarını, kısmen de yaşananların anlatıldığı bilgisi veriliyor. Metkubun sonunda Subcomandante Marcos olarak sembolize edilen liderliğin artık Solis Lopez 'in halk arasındaki ismi olan Galeano ile yani Solis Lopez 'in kod adı diyebileceğimiz Galeano ile anılacağını söylüyor.


İşte kafa karşıklığına yol açan durumda tam olarak budur. Çünkü söz konusu mektup veya konuşmadan anlayabildiğimiz kadarıyla Subcomandante Marcos isim değişikliğine işaret ediyor. Ve söz konusu mektubunda veya konuşmasında bunu vurgulamak için de şöyle diyor; " Subcomandante Galeano 'nun doğması için Subcomandante Marcos 'un ölmesi gerekiyor. Bundan sonra Subcomandante Marcos yok, Subcomandante Galeano var. "  Bu durumu biraz daha iyi anlamamıza yardımcı olacağını düşündüğüm için Subcomandante Marcos 'un mektubundan veya konuşmasından yapılan kimi alıntıları da aktarmakta fayda olduğunu düşünüyorum.


Subcomdante Marcos 'un Söz Konusu Mektubu veya Konuşmasından Bazı Alıntılar;


" İkilemimiz müzakere etmek ve kavga etmek arasında değil, ölmek ve yaşamak arasındaydı. Yaşamı inşa etmeyi seçtik. Ölülerin hepsi burada, ama artık yaşamak için buradalar. Ölümü övmek yerine yaşamı geliştirmeyi seçmiş olmamız belki de hataydı. Ama birbirimize bakarak ve birbirimizi dinleyerek - kendimiz olarak, kendi bütünsel kolektifimiz olarak - bu seçimi yaptık. İsyanı seçtik. Diğer bir deyişle, yaşamı seçtik. Biliyorduk ve biliyoruz ki yaşamın mevcut olması için ölüm zorunludur, yaşayabilmek için, ölürüz. İstediğimiz adalet, inat ve ısrarla hakikatin aranmasıdır.

Galeano 'nun yaşaması için birimizin ölmesinin gerekli olduğunu düşünüyoruz. Bu yüzden karar verdik bugün, Subcomandante Galeano'nun doğması için Subcomandante Marcos'un ölmesi gerekiyor. Bundan sonra Subcomandante Marcos yok, Subcomandante Galeano var. Hayatımızı vermeyeceğiz, ismini alacağız... "


Sonuç...


Sonuç olarak son yıllarda Subcomandante Insurgente Moisés 'in daha fazla ön plana çıkıyor olması bu konular ile ilgilenen ben dahil bir çok insanı olumlu veya olumsuz yönde etkiledi ve etkilemeye devam edecektir. Bu etkilenmeyi kendi açımdan değerlendirecek olursam olumsuz bir şekilde etkilendiğimi rahatlıkla söyleyebilirim. Bir an için Subcomandante Marcos 'un EZLN liderliğini bıraktığını hatta gerillacılığı bıraktığını düşünebilecek kadar kötü etkilendim diyebilirim. Bunun da en büyük nedeni Subcomandante Insurgente Moisés 'in son yıllarda EZLN içinde daha aktif olarak görevler üstlenmesidir. Hatta zaman zaman Subcomandante Marcos 'un yerine bir çok etkinliğe katılmış olmasıdır. Ancak daha sonra kendimi bu olumsuz düşüncelerden sıyırdım ve bu konu hakkında bir araştırma yapma kararı aldım.


Bunun bir sonucu olarak Zapatistalara, EZLN 'e yakın kaynaklarla iletişim kurmaya çalıştım. Kısıtlı da olsa biraz bilgi ve gözlem yapabildim. Edindiğim bilgi ve gözlemler Dicle Haber Ajansı DİHA 'yı da doğrulayan bir nitelikte olduğunu söyleyebilirim. Bilgi alış verişinde bulunduğum bazı kaynaklar Subcomandante Marcos 'un EZLN liderliğini ve gerillacılığı bırakmadığını söyledi. Hatta böyle bir durumun söz konusu bile olamayacağını söylediler. Yine bu kaynaklardan edindiğim bilgi ve gözlemlere göre Subcomandante Marcos 'un, Meksika 'lı paramiliterler tarafından katledilen Solis Lopez 'e halk arasındaki adıyla Galeano 'ya duyduğu saygıdan dolayı bir isim değişikliğine gittiğini ve Subcomandante Galeano olarak Zapatistalara ve onların öncü gücü EZLN 'e öncülük etmeye devam edeceğini söylediler.


Bilgi alış verişinde bulunduğum kaynakları doğrulayan ise Subcomandante Marcos 'un izlediği tarz ve onun o şiirsel dilinden dökülen söylemlerinde gizli olduğunu düşünüyorum. Çünkü Subcomandante Marcos bir konuşmasında şöyle söylüyordu;


" Mücadele ve savaş bizi kahramanlaştırdı. İsimlerimizle, eylemlerimizle yerliler arasında kahramanlaştık. Biz EZLN 'nin ve kendimizin yüceltilmesini, isimlerimizin, yüzlerimizin tanınmasını istemiyoruz. Çünkü barış ve demokrasi sağlandığında, bizler maskelerimizi çıkarıp halkın arasına karıştığımızda onlarla eşit sivil yurttaş olarak beraber olmak istiyoruz. Kahramanlığımız, isimlerimiz ve yüzümüz bir ayrıcalık oluşturmasın diye maske takıyoruz... "


Ayrıca Yine Subcomandante Marcos 'un O Şiirsel Dilinden Aktaracak Olursam;

" Mücadelemizin ne lider, ne önder ne kurtarıcıya ihtiyacı var. Mücadele, vicdanı olanın kolektif olarak örgütlenmesidir... "

Ancak herşeye rağmen belirtmek isterim ki Subcomandante Marcos 'un ve EZLN 'in yeni bir açıklama yapmasına ihtiyaç duyulduğu kanısındayım. Tüm dünyada yayılan haberlerin ve yarattığı yanlış bilgilerin, yanlış algıların ortadan kaldırılması için yeni bir açıklama yapılması gerekiyor. Dolayısıyla EZLN 'den Subcomandante Marcos 'tan  yeni adıyla Subcomandante Galeano 'dan Devrimci bir cevap bekliyoruz...

Ezilenlerin Çizdiği Politik Hattın Doğal Bir Sonucudur HDP...



HDP kurulduğu günden bu yana basında, yayında toplum arasında yaygın bir şekilde tartışılıyor ve tartışılmaya da devam ediyor. Zaman zaman yürütülen tartışmalar yerini ağır eleştirilere, zaman zaman ırkçı saldırılara, zaman zaman ise hakarete varan söylemlere bırakıyor. Ancak HDP ağır eleştirilere, ırkçı saldırılara, hakaret vari söylemlere rağmen gelişmeye devam ediyor. Son olarak HDP 'nin bir bileşeni olan kürt legal siyasetini yürüten BDP, BDP 'li vekiller HDP 'ye katılma kararı aldı ve partiye katıldı.

Bu kararın alınmasındaki amaçlardan biri HDP 'nin gelişimini hızlandırmak, kitle partisi haline getirmektir. Ayrıca Türkiye halkları ile birlikte ortak vatanda, birleşik mücadele yürüterek eşit, özgür, özerk, demokratik yaşamı inşa etmek. Bu karar HDP bileşenleri tarafından da tartışıldı ve muhtemelen Haziran 'da gerçekleşmesi beklenen HDP kongresine kadar da tartışılmaya devam edecek. Alınan bu karar sadece HDP ve bileşenleri arasında değil, HDP dışındaki tüm çevrelerde de tartışıldı ve tartışılmaya devam edeceğe benziyor.

Peki HDP ne yapmak istiyor ? Bu sorudan yola çıkarak HDP 'yi anlamaya ve anlatmaya ihtiyaç olduğu kanısındayım. HDP 'nin dışında birisi olarak ancak yakından da takip eden birisi olarak dilim döndüğünce ve HDP 'yi anladığım, anlamaya çalıştığım kadarıyla sizlere de anlatmaya çalışacağım. Yine buradan yola çıkarak HDP 'ye yönelik eleştirilerin ne olduğunu anlatmaya çalışacağım. HDP üzerinden de Kürt Özgürlük Hareketine yöneltilen eleştirileri anlatmaya çalışacağım.

HDP 'yi anlamak ve sizlerinde daha rahat anlaması, anlamaya çalışmanız için bir örnek vereceğim. Bunun için Güneydoğu Meksika dağlarına Zapatistalara ve onların öncü gücü EZLN ve Subcomandante Marcos 'a kadar uzanmamızda fayda var. Çünkü yıllar önce Subcomandante Marcos New York Times muhabirine vermiş olduğu bir röportaj da kendisini tanımlarken aslında EZLN 'i, Zapatistaları yürüttükleri ve yürütecekleri mücadelenin de nasıl olacağını, nasıl olması gerektiğini de tanımlıyordu. Subcomandante Marcos röportajda şöyle söylüyordu;


Marcos Güney Afrika 'da bir Zenci...
İspanya 'da bir Anarşist...
San Francisco 'da bir Eşcinsel...
İsrail 'de bir Filistin'li...
San Cristobal sokaklarında bir Maya yerlisi...
Almanya 'da bir Yahudi...
Mexico City 'nin teneke mahallesinde bir Çete mensubu...
Savunma Bakanlığı 'nda bir Uzlaştırıcı...
Folk müziğinin kalesi ulusal üniversite 'de Rock'çı...
Soğuk savaş sonrası çağ 'da bir Komünist...
Ne galerisi ne müşterisi olan bir Sanatçı...
Meksika 'nın herhangi bir kentinde bir Ev Kadını...
Başkaları için kitap yazan bir Gazeteci...
Bosna 'da bir Barışçı...
Gece yalnız başına Metro 'da bekleyen bir Kadın...
Grev yapmayı aklından bile geçirmeyen sendikalarda bir Grevci...
Topraksız bir Köylü...
Mutsuz bir Öğrenci...
İşsiz bir İşçi...
Ne kitabı ne okuyucusu olan bir Yazar...

Marcos sömürülmüş, yok sayılmış, dışlanmış, ezilmiş ama direnen ve artık yeter diyen tüm azınlıklardır...

Marcos sesini çıkarmaya hazırlanan ve tüm çoğunlukların susup dinleyeceği her azınlıktır...

Marcos kendisini anlatmak için her yolu deneyen ve her yolu arayan halk topluluklarıdır...

Marcos bütün güçlülerin gücünü ve vicdanını rahatsız eden bir mücadele adamı 'dır...

Ve Marcos Güneydoğu Meksika dağlarında bir Gerilla ve Zapatista 'dır...


İşte Subcomandante Marcos 'un çizdiği bu çerçeve ile HDP 'nin oluşturmaya çalıştığı veya bir şekilde oluşturduğu çerçeve örtüşüyor. Subcomandante Marcos 'un çizdiği bu çerçevenin HDP 'nin çizmiş olduğu çerçeve ile nasıl örtüştüğünü anlatmak için HDP 'nin kendisini nasıl tanımladığına ve kimlerden oluştuğuna bakmamızda fayda var. Oradan da yine dilimiz döndüğünce HDP 'nin ne olduğunu ve ne yapmak istediğini anlatmaya çalışalım...


HDP...


HDP 'de kendisini şöyle tanımlıyor ve kimlerin partisi olduğuna çizdiği çerçeveden yanıt veriyor;
HDP tüm ezilenlerin ve sömürülenlerin, dışlanan ve yok sayılan bütün halkların ve inanç topluluklarının, kadınların, işçilerin, emekçilerin, köylülerin, gençlerin, işsizlerin, emeklilerin, engellilerin, LGBT (Lezbiyen, Gey, Biseksüel, Trans) bireylerin, göçmenlerin, yaşam alanları tahrip edilenlerin, aydın, yazar, sanatçı ve bilim insanları ile bütün bu kesimlerle birlikte mücadele yürüten güçlerin her türden baskı, sömürü ve ayrımcılığı ortadan kaldırmak ve insan onuruna yaraşır bir yaşam kurmak üzere bir araya geldiği, demokratik halk iktidarını hedefleyen bir siyasi partidir.

Dolayısıyla HDP tüm ezilenlerin ve sömürülenlerin, dışlanan ve yok sayılan bütün halkların ve inanç topluluklarının, kadınların, işçilerin, emekçilerin, köylülerin, gençlerin, işsizlerin, emeklilerin, engellilerin, LGBT (Lezbiyen, Gey, Biseksüel, Trans) bireylerin, göçmenlerin, yaşam alanları tahrip edilenlerin, aydın, yazar, sanatçı ve bilim insanlarının partisidir. Yani HDP tüm ezilenlerin çizdiği politik hattın bir sonucu olarak doğmuştur.

HDP 'nin Bileşenleri; 78'liler Girişimi, Barış ve Demokrasi Partisi, Demokrasi ve Özgürlük Hareketi, Demokratik Özgür Kadın Hareketi, Demokratik Pomak Hareketi, Devrimci Sosyalist İşçi Partisi, Emek Partisi, Ezilenlerin Sosyalist Partisi, Filistin Halkıyla Dayanışa Derneği, Gökkuşağı Kadın Derneği, Hevi LGBTİ, İstanbul LGBT, İşçilerin Sesi, Kaldıraç, Kaos GL, Küresel Eylem Grubu, Limter İş, Marksist Tutum, Munzur Koruma Kurulu, Nor Zartonk, Özgür Demokratik Alevi Hareketi, Partizan, Sosyalist Dayanışma Platformu, Sosyalist Demokrasi Partisi, Sosyalist Yeniden Kuruluş Partisi, Tekstil Sen, Teori Politika, Toplum ve Kuram-Lêkolîn û Xebatên Kurdî, Toplumsal Özgürlük Parti Girişimi, Tüm Köy Sen, Türkiye Gerçeği, Yeşiller ve Sol

İşte bu nedenlerden dolayı ezilenlerin çizdiği politik hattın doğal bir sonucudur HDP...


HDP Nedir ? HDP Ne Yapmak İstiyor ?


1.) HDP, işçilerin ve emekçilerin, her ulustan, her inançtan, her kültürden ezilen ve sömürülen halkların eşitlik, özgürlük ve adalet için verdikleri mücadelelerin ilerletici gücüdür.

2.) HDP, Demirci Kawa 'dan, Şeyh Bedrettin 'den, Seyit Rıza 'dan, Mahir Çayan 'dan İbrahim Kaypakkaya 'dan aldığı direniş mirasını Deniz Gezmiş 'lerin, Haki Karer 'in, Kemal Pir 'in, Orhan Yılmazkaya 'nın halkların kardeşliği ve halkların mücadele birliği şiarıyla birleştirerek halkların kurtuluş kavgasında öncü bir güç olmak istiyor.

3.) Halkların direniş geleneği ve özgürlük mücadelesi, bu direniş geleneğini her dönem devr alan ve bunu son ana kadar en güçlü bir şekilde temsil eden hareketleri ortaya çıkarmıştır. Dolayısıyla HDP 'de direniş geleneğini ve özgürlük mücadelesini yaratan kişiliklerin ve hareketlerin legal alandaki temsilcisi olmak istiyor.

4.) HDP Türkiye halkları ile Kürdistan halkı arasında bir köprü niteliği taşımaktadır. Yıllar önce Deniz Gezmiş 'lerin Hakkari 'de Zap suyu üzerinde kurduğu Devrimci Gençlik köprüsünün yıllar sonra güncellenmesi olayıdır HDP.

5.) HDP ezilen, sömürülen, yok sayılan, dışlanan, ötekileştirilen halklara, inanç gruplarına, farklı kimliklere, farklı kültürlere ses olmak isteyen bir partidir. HDP halkların mücadele birliği ile ortak vatanda, ortak mücadele ile ortak yaşamı inşa projesidir.

6.) HDP ve bileşenleri de tarihsel sorumluluğun bilinciyle HDP 'yi geliştirmeye ve umudu büyütmeye çalışıyor. HDP bu nedenle bir çok kesime ortak mücadele çağrısı yapıyor. Ve yeniden yapılanma sürecinde ortak mücadele çağrısı yaptığı kesimlerinde yer almasını istiyor.


HDP 'ye Yönelik Eleştiriler...


HDP 'ye yönelik eleştirel yaklaşımlar daha çok Sol-Sosyalist çevrelerden geliyor. Ancak kimisi iyi niyetli eleştiriler. Kimisi ise eleştiri adı altında hakaret ediyor. Kimi " Sol-Sosyalist " şahıslar, çevreler HDP 'ye parti tüzüğünde Sosyalizm vurgusu yapmadığı gerekçesiyle eleştiriler yöneltiyor. Ve Sosyalizm vurgusu yapmadığı gerekçesi ile HDP 'nin Sosyalist bir parti olmadığına hükmediyor. Kimi Sol-Sosyalist çevreler PKK ile devlet arasında aslında olmayan ancak AKP tarafından bütün iktidar nimetlerinden de faydalanarak bir şekilde varmış gibi topluma yutturulmaya çalışılan esasen sadece PKK 'nin insiyatifi ile gelişen, geliştirilmeye çalışan bir " Çözüm Süreci " ve " Eylemsizlik " üzerinden HDP 'ye yönelik eleştirilerde bulunuyor.

Hatta bu kesimler zaman zaman " BDP - AKP işbirliği yapıyor, PKK - AKP işbirliği yapıyor " gibi ağır ve mesnetsiz eleştirilerde bulunuyorlar. Ve yine kimi Sol-Sosyalist çevreler BDP 'nin HDP 'ye katılma kararı almasından sonra Kürt legal siyasi hareketinin parti içerisinde kendi hegemonyasını kuracağını dillendirerek eleştiri yöneltiyorlar. Ve ayrıca bu durumun da Sol-Sosyalist hareketin eritilmesini beraberinde getirebileceğini iddia ediyorlar. Bu kesimler Sol-Sosyalist hareketin eritileceğini dillendirirken Kürt milliyetçileri, muhafazakarları, liberalleri ise Kürt legal hareketinin Sol-Sosyalist kesimler içerisinde eritileceğini savunuyor.


HDP 'ye Yönelik Irkçı Saldırılar...


HDP 'ye yönelik gerçekleştirilen ırkçı saldırıları daha çok seçim sürecinde görmüş olsak da günümüzde de basın ve yayın yoluyla da halende devam etmekte olduğunu rahatlıkla görebiliriz. HDP 'ye yönelik seçim sürecinde gerçekleştirilen ırkçı saldırılar sistematik bir şekilde yürütüldü. Bu saldırılarda AKP, CHP, MHP, BBP, TGB, Alperen Ocakları, Ülkü Ocakları gibi faşist güruhlar tarafından geliştirilen sistemli saldırılardı. Dikkat ettiyseniz bütün saldırılar önceden planlanmış ve polis denetiminde gerçekleştirilmiştir. Buna en iyi örnek Muğla - Fethiye 'de HDP tabelasının kaymakam emri ile polis denetiminde indirilmesi ve yerine Türk bayrağının asılması olayıdır.

Yani anlayacağınız HDP düşmanlığı Türk İslamcı-Milliyetçi-Osmanlıcı AKP 'yi, Ulusalcı-Milliyetçi-Kemalist CHP 'yi, Irkçı-Milliyetçi MHP 'yi, Türk İslamcı-Milliyetçi BBP 'yi birleştirmiştir. Bu faşist güruhun basın ve yayın organlarında HDP 'yi karalama çalışmaları devam ediyor. Hatta şu günlerde yeni özgür politika gazetesinde yayınlanan bir makaleden dolayı bu faşist güruhun basın ve yayın organları makaleyi çarpıtarak PKK 'nin ÖDP 'yi tehdit ettiğini yazdı. Bu tür haberler ile amaçlanan ÖDP ve HDP 'yi çatıştırma çabası olduğu açıkça anlaşılabilir.


HDP Üzerinden PKK ve Kürt Legal Siyasi Hareketine Saldırılar...


PKK kendisini tanımlarken özelde soykırımlara maruz bırakılan Kürt halkının genelde ise tüm ezilenlerin ve sömürülenlerin, dışlanan ve yok sayılan bütün halkların ve inanç topluluklarının sesi ve savunucusu diye tanımlar. Öcalan kendisini ve PKK 'yi tanımlarken Deniz Gezmiş 'lerin, Mahir Çayan 'ların, İbrahim Kaypakkaya 'ların yarattığı devrimci mücadeleyi onlardan devr aldıklarını dolayısıyla onların mirasçısı olduklarını söyler. Öcalan ve PKK Denizlerin, Mahirlerin, İbrahimlerin yarattığı devrimci mücadele mirasına sahip çıktıklarını ve her zamanda sahip çıkacaklarını her fırsatta dile getirmiştir.

Bu temelde her defasında halkların mücadele birliğini esas almışlardır. Devrimci hareketlerin mücadele birliğini esas almışlardır. Bunu 12 Eylül faşist askeri cuntasından sonra Türkiye Devrimci hareketleri ile birlikte kurdukları FKBC deneyiminden anlayabiliriz. 90 'lar da da çeşitli mücadele birliği oluşturma çabalarından da anlayabiliriz. İşte yine bu temelde Kürt Özgürlük Hareketi her defasında denediği ve çoğu kez başarısızlıklarla sonuçlanan mücadele birliğini yaratma çabalarına bir yenisini daha ekledi. Bu girişimin adı HDP 'dir. Kürt Özgürlük Hareketi HDP 'ye tarihsel sorumluluğun bilinciyle yaklaşıyor ve destekliyor.

İşte bu nedenle PKK çok güçlü olmasa da Kürt toplumu içerisinden gelen eleştiriler ve eleştiri adı altında hakarete varan söylemlerle karşı karşıya kalıyor. PKK 'ye eleştiri adı altında hakaret eden çevreler her zaman olduğu gibi Kürt milliyetçileri, muhafazakarları, liberalleri 'dir. Bu çevreler PKK üzerinden HDP 'ye dolayısıyla HDP üzerinden de PKK 'ye saldırmaya devam ediyor. Milliyetçi, muhafazakar, liberal argümanlara sarılan bu çevreler BDP 'nin HDP 'ye katılmasından sonra hakaretin dozunu iyice arttırdı. Ve BDP 'yi Kürt halkına ihanet etmekle suçlayacak kadar azıttılar.

Yine bu çevreler 40 yıldır var olma savaşı yürüten PKK 'yi Kürt halkına ihanet etmekle ve Kürt halkını Türkleştirmeye çalışmakla suçlamaya başladı. Ve yine bu çevrelere göre Kürt halkı Sol-Sosyalist ideoloji 'ye kurban ediliyor. Muhafazakarlar ise LGBT hareketi üzerinden ve her zaman olduğu gibi Sol-Sosyalist düşmanlığı üzerinden hakaret etmeye devam ediyor. Yıllardır Kürt halkına karşı yapılan zulme onca faşist uygulamaya rağmen eline bir taş bile alıp atmamış Kürt liberalleri ise daha çok PKK düşmanlığı üzerinden Türkiye Devrimci hareketi düşmanlığı üzerinden bunu yapıyor. PKK 'yi Kürdistani davranmamakla suçluyorlar.


HDP ve HDP 'li Dostlara Bir Tavsiye...


Sizlere yönelik geliştirilen eleştirilere, hakaretlere, ırkçı saldırılara Subcomandante Marcos 'un o şiirsel dilinden de cevap verelibileceği kanısındayım. Bu nedenle sizlere Subcomandante Marcos 'un EZLN 'in mücadelesini tanımlarken söylediği bir sözü hatırlatmak istiyorum. Şöyle söylüyordu Subcomandante Marcos;

" Biz mücadele ediyoruz; ama dünyayı kendimize benzetmek için değil, bu dünyada herkesin yeri olması gerektiğine ve insanlığın mutlu olmaya hakkı olduğuna inandığımız için mücadele ediyoruz.. "


İşte bu nedenle HDP ve HDP 'li dostlarımız halkların kurtuluşu kavgasında mücadelesini yürütürken Subcomandate Marcos 'un bu sözünü kendisine ilke edinebilir.


Sonuç...


Dilimiz, kimliğimiz, inançlarımız ve coğrafyalarımız her ne kadar farklı da olsa esasen ezilen halklar olarak hepimiz aynı kaderi yaşıyoruz. Sömürülüyoruz ötekileştiriliyoruz, yok sayılıyoruz, yoksulluğa ve sefalete mahkum ediliyoruz, hatta katlediliyoruz... Kimi zaman etnik kimliğimiz yüzünden, kimi zaman inançlarımız yüzünden, kimi zamanda baskılara itaat etmediğimizden dolayı katlediliyoruz.

Bu nedenlerden dolayı mücadeleler  birleştirmeli. Çünkü herkes ortak vatan da ortak yaşamı inşa etmek zorunda. Bu ortak yaşamı inşa sürecinde HDP öncü bir rol oynayabilir. Bu nedenle tarihsel sorumlulukların bilinciyle de HDP 'nin büyümesine ve gelişmesine yardımcı olunabilir. HDP 'de yine aynı bilinçle kendisini büyütmeli ve ezilenlerin çizdiği politik hattın bir temsilcisi olduğunu bütün Türkiye halklarına anlatmalıdır.

Mevcut sistemde iki egemen blok ve iki yol var. Bu iki blok 'un önümüze koymuş olduğu yollar geçmişten günümüze kadar acı tecrübelerle dolu kanlı yollardır. Bu egemen iki blok 'un önümüze koyduğu zihniyetlerin ve yolların halklara çözüm getirmediği gerçeğini çok iyi biliyoruz. Egemen iki blok 'ta halklara sürekli olarak baskıyı, sömürüyü dayatıyor. Kendisinden olmayanı ötekileştiriyor, yok sayıyor, katlediyor. Bu iki egemen zihniyet ve iki yolun temsilcisi iki blok 'u tanımlayacak olursak; Türk İslamcı-Milliyetçi-Osmanlıcı blok. Ulusalcı-Milliyetçi-Kemalist blok.

Her zaman olduğu gibi özellikle de son 12 yıldır olduğu gibi egemenler yine önümüze 2 seçenek sunuyor. Peki nedir bu 2 seçenek ? 90 yıldır olduğu gibi Ya Türk İslamcı-Milliyetçi-Osmanlıcı blok Ya Ulusalcı-Milliyetçi-Kemalist blok. Bu iki seçeneğinde biz ezilenler için ne anlama geldiğini acı tarihimizden biliyoruz. Bu iki seçenekle bizlere anlatılmak istenen " Ya ölüm Ya sıtma " Ya sıtma Ya ölüm " gibi seçeneklerdir. Yani deyim yerindeyse egemenler bizlere ölümü gösterip sıtma 'ya razı olmamızı, sıtma 'yı gösterip ölüme razı olmamızı bekliyorlar.

İşte bu ikilemden kurtuluşun yolu  yine bizlerin yani halkın güçlü kollarıyla açılacak yeni bir yoldadır. Bu yol üçüncü bir yol demektir. HDP 'de kendisini mevcut sistemdeki iki yol ve iki zihniyetin dışında tanımlıyor ve üçüncü yol olduğunu söylüyor. Bu da biz ezilenler için anlamlı, önemli ve değerlidir. İster beğenin, ister beğenmeyin, ister başarılı olsun, ister başarısız insanları tek tipleştirmek yerine artık tüm farklılıkları içinde barındıran üçüncü bir yol olduğunu söyleyen bir parti var. Bu parti mevcut sistemin aşılması için topluma yeni şeyler söyleyen HDP 'dir. Tercih sizin...

Bir tavsiyede daha bulunacak olursam o da şudur; Bütün ezilenlerin temel felsefesi " Ya Bir Yol Bulacağız, Ya Bir Yol Açacağız " " Kurtuluş Yok Tek Başına Ya Hep Beraber Ya Hiç Birimiz " Olmalıdır...
 

Uruguay 'daki 1 Mayıs Kutlamalarından Bazı Kareler...

 

 

Uruguay 'da zaman zaman yağan yağmura rağmen pek görkemli olmasa da 1 Mayıs kutlandı...  Kutlamalara işçi ve emekçilerin yanı sıra Üniversiteli gençler ve Devrimci gruplarda katıldı...  Kutlamalar yapılan konuşmalar ve müzik dinletilerinin ardından sona erdi...

 

 

 

Latin Amerika Halklarının Birlik Mücadelesinden Kürt Halkının Birlik Mücadelesine... Ve Hendekler...


Latin Amerika halklarının birlik arayışları ile Kürt halkının birlik arayışları arasında her ne kadar farklar olsa da benzerlikleri de içinde barındırıyor. Dolayısıyla Kürt halkının birlik arayışları beni 1800 'lere götürüyor. 1800 'lerin Latin Amerika 'sına götürüyor. Ve bana Venezuela 'nın, Latin Amerika 'nın kurtarıcısı Simon Bolivar 'ı hatırlatıyor. Neden mi ? Bunu anlamak için kısaca Simon Bolivar 'ın hayatını ve mücadelesini hatırlatmak gerekiyor. Çünkü Simon Bolivar her ne kadar özelde ülkesi Veneuzela 'nın kurtuluşu için mücadale etmiş olsa da genelde bütün Latin Amerika 'nın kurtuluşu için mücadele etmiştir. Ama Simon Bolivar bununla da yetinmemiştir. Gelecekte oluşabilecek yeni sömürgecilik tehlikelerine karşı da Latin Amerika halklarının birliğini sağlamaya çalışmıştır.


Simon Bolivar 'ın Hayatı ve Mücadelesi...


Simon Bolivar, oldukça zengin bir ailenin çocuğu olarak 1783 'de Venezuela 'nın başkenti Caracas 'ta doğdu. Ailesi zengin olduğundan dolayı daha çocuk yaşta çocuklarının eğitimi için özel hocalar tutar. Venezuela 'da bir süre eğitim gören Bolivar, daha sonra ise ailesinin İspanyol asıllı olmasından dolayı eğitim ve öğrenimini tamamlayabilmek için ailesi tarafından Madrid 'e gönderilir. Bolivar daha çocukken anne ve babası hayatını kaybeder. Bu durum Bolivar 'ı her ne kadar etkilese de ailesinden kalan miras ile eğitim ve öğrenimine devam eder.

Simon Bolivar, Madrid 'de hukuk, tarih ve dil eğitimi alır. Eğitim ve öğrenimi burada tamamlayan Bolivar bir süre Avrupa 'da dolaştıktan sonra 1801 de Maria Teresa ile evlenerek ülkesi Venezuela 'ya döndü. Ancak Bolivar, eşi Maria Teresa 'nın 1802 'de bir hastalık sonucu hayatını kaybetmesi nedeniyle ülkesinde sadece 2 yıl kalabildi. 1804 'de Avrupa 'ya dönen Bolivar, burada bir çok ülkeyi dolaştı. Avrupa 'da gezdiği bütün ülkelerde eşitlikçi ve özgürlükçü fikirler ile tanıştı. Bu durum Bolivar 'ın İspanyol sömürgeciliğine karşı başlatacağı özgürlük savaşınında habercisiydi. Nitekim Bolivar 1806 'da ülkesi Venezuela 'ya tekrar döndü.


İspanyol Sömürgeciliğine Karşı İlk Bağımsızlık Savaşı...


Simon Bolivar, 1810 ′da General Francisco Miranda 'yı İspanyol sömürgeciliğine karşı başlatılacak bağımsızlık savaşı için ikna eder. Simon Bolivar ve Francisco Miranda 'nın İspanyol sömürgeciliğine karşı başlattığı bağımsızlık savaşında kısa sürecek olan bir başarı kazanır. Bu kısa süreli başarının ardından başkent Caracas 'ta ulusal bir kongre toplanması ve yeni bir anayasanın hazırlanması kararlaştılır. Ulusal kongre toplanıp ve yeni anayasa hazırlandıktan sonra Venezuela 1811 'de bağımsızlık ilan eder.

Ancak bu bağımsızlık İspanyol sömürgeciliğinin hoşuna gitmez. Ve İspanyol sömürgeciliği giderek Venezuela üzerindeki baskısını artırır. Nitekim artan baskı ve saldırılar nedeniyle Francisco Miranda 'da İspanyol sömürgeciliği tarafından yakalanır. Ve Venezuela tekrar İspanyol sömürgeciliğinin denetimine geçer. Bu durum karşında Bolivar ise 1811 'de Curaçao Adasına oradan da bugün Kolombiya sınırları içerisinde yer alan Cartegena 'ya geçer. Ancak bu yenilgi karşısında Bolivar hiç bir zaman pes etmedi. Cartegena 'da bulunduğu dönemde yeni bir bağımsızlık savaşı başlatmak için bazı girişimlerde bulundu.


İspanyol Sömürgeciliğine Karşı İkinci Bağımsızlık Savaşı...


Simon Bolivar, Cartegena 'da 1812 tarihinde yazdığı Cartegana Bildirisi 'ni yayımladı. Sonrasında ise askeri bir birim kurdu ve ikinci bağımsızlık savaşını başlatmak için tekrar Venezuela 'ya döndü. Burada örgütlenme çalışmalarını tamamladıktan sonra İspanyol sömürgeciliğine karşı ikinci bağımsızlık savaşını başlattı. Sömürgecilik güçleri ile kıran kırana süren bir savaştan sonra 1813 'te başkent Caracas 'ı denetime aldı. Ve Venezuela 'da ikinci kez bağımsızlık ilan edildi. Venezuela 'nın ikinci bağımsızlığı da Latin Amerika 'da hüküm sürmekte olan İspanyol sömürgeciliği tarafından tehlikeli olarak görülüyordu.

İspanyol sömürgeciliği bu tehlikeyi ber taraf etmek için Avrupa 'da İngiltere ve İrlanda 'dan destek aldı. Sömürgecilik aldığı bu destekle Venezuela 'ya karşı yeni bir savaş başlattı. Venezuela 'ya karşı başlatılan saldırlarda sömürgecilik güçleri Orinico Vadisi'ni ele geçirdi. İspanyol sömürgeciliğine karşı direnen Bolivar 1819 'da And Dağlarını aşarak, Nueva Granada 'ya geçti. Burada sömürgecilik güçlerini yenilgiye uğrattı. Ve ardından Venezuela ve Nueva Granada 'yı Büyük Kolombiya adı altında birleştirdi. Ancak Bolivar için bu da yetmiyordu. Çünkü Bolivar 'a göre İspanyol sömürgeciliğinin bütün Latin Amerika topraklarından def edilmesi gerekiyordu.


Simon Bolivar 'ın Latin Amerika 'dan İspanyol Sömürgeciliğini Def Etmesi...


Bolivar İspanyol sömürgeciliği altındaki diğer Latin Amerika ülkeleri Ekvador ve Peru 'daki kurtuluşçulara destek verdi. Bu destek kurtuluşçuların sömürgecilik güçleri ile mücadelesinde etkisiz kalıyordu. Bu durumu gören Arjantin ve Şili 'de İspanyol sömürgeciliğini yenilgiye uğratan Jose de San Martin Peru 'nun kurtuluşu için 1820 'de harekete geçer. Ve İspanyol sömürgeciliğini Peru 'dan def etmek için savaş başlatır. Nitekim Jose de San Martin başlattığı savaşta bugün Peru 'nun başkenti olan Lima 'yı ele geçirir ve Peru 'nun bağımsızlığını ilan eder. Kendisini de Peru hükümdarı ilan eder. İspanyol sömürgeciliği ve sömürgecilik yanlıları bu durum karşısında endişelenmeye başlar. Çünkü bu durum İspanyol sömürgeciliğinin giderek Latin Amerika topraklarından def edilmesinin önünü açıyordu.

Ancak İspanyol sömürgeciliği kaybolan egemenliğini tekrar sağlamak için Peru 'ya saldırır ve burada ilerleme kaydeder. Bu ilerlemeyi gören Jose de San Martin, Simon Bolivar 'dan destek talep eder. Ancak Bolivar 'ın görüşleri ile Jose de San Marti 'nin görüşleri arasındaki fark nedeniyle Bolivar, önceleri destek vermez. Çünkü Bolivar cumhuriyeti sistemini savunurken, Jose de San Martin ise monarşiyi savunur. Bu durumda Bolivar 'ın destek vermesini zorlaştıran bir durumdu. Bunun aşılması için iki lider Ekvador Guayaquil 'de bir araya gelir. Ancak bu görüşmelerden bir sonuç alınamaz. Ve bu görüşmeden sonra Jose de San Marti Peru 'dan geri çekilme kararı alır.

Jose de San Martin geri çekilmesinin gerekçesini şöyle açıklar; " bağımsızlığa Bolivar 'ın stratejisi ile daha hizmet edileceğini düşünüyorum. " Bu geri çekilmeden sonra Bolivar İspanyol sömürgeciliğinin Peru 'daki ilerleyişini durdurmak için karşı saldırı başlattı. Bolivar 'ın karşı saldırısı başarı ve ilerleme kaydetmiş nitekim 1824 de Peru 'daki İspanyol sömürgeciliğine son verilmişti. 1825 'de ise Peru 'nun güney illeri birleşerek kurtarıcılarını onurlandırmak amacıyla bir devlet kurdular ve bu devlete de Bolivya adını verdiler. Kısa bir süre sonra sömürgecilik yanlıları tarafından halk arasında bilinçli bir şekilde oluşturulan " Bolivar artık kral oldu " algısı Bolivar 'a karşı yapılacak suikastin habercisiydi. Oluşturulan bu algı sonucu Bolivar 'a yönelik bir suikast gerçekleştirilmek istendi ancak bu suikast başarısızlıkla sonuçlandı.

Bolivar 'ın en büyük amacı Latin Amerika halkalrının, ülkelerinin birlik ve beraberliğini sağlamaktı. Bu nedenle 1826 'da Panama 'da düzenlenen konferansta bu düşüncelerini dile getirdi. Latin Amerika 'da bir birlik ve beraberliğin sağlanması gerektiğini, bununla birlikte ortak askeri güç ve ortak karar mekanizmaları oluşturulmasını önerdi. Ancak bu öneriler katılımcılar tarafından kabul görmedi. Konferans sonrasında Bolivar Kolombiya devlet başkanı seçildi. Bu dönemde eski komutanlardan Paez, Bolivar 'a başkaldırdı. Bu başkaldırıya karşı Bolivar " Bela, kendi silahını kendi halkına karşı kullanan askerdir " dedi. Bolivar Paez 'in başkaldırısına karşı sadece bu sözü söylemekle yetinmedi ayrıca başkanlık yetkilerini de güçlendirdi.

Bu durum karşısında Paez yanlıları 1828 'de başarısızlıkla sonuçlanacak olan bir suikast planladılar. Ve Bolivar 'a yönelik bu suikast de başarısızlıkla sonuçlanır. 1830 'da Büyük Kolombiya 'nın dağılması ve Venezuela 'nın Kolombiya 'dan ayrılması nedeniyle başkanlık görevinden istifa etmek zorunda kaldı. Büyük Kolombiya 'nın dağılması, Latin Amerika 'daki birlik girişimlerinin de başarısızlıkla sonuçlanmasını beraberinde getirdi. Tüm bu süreç Bolivar 'ın hastalanmasını ve hayatını kaybetmesini de berberinde getirdi. İspanyol sömürgeciliğini Latin Amerika topraklarından def eden Bolivar son nefesinde bile Latin Amerika ülkelerinin birliğe ihtiyacı olduğunu ve bu söylemlerinin gelecekte daha iyi anlaşılacağını haykırıyordu.

Ve en önemlisi tarih Bolivar 'ı haklı çıkardı. Çünkü İspanyol sömürgeciliği gitti, yerine ABD sömürgeciliği geldi. Bununda en büyük nedeni birlik ve beraberliğini oluşturmayan Latin Amerika halklarıdır.


Kürtler Arası Birlik Arayışları...


Paylaşım savaşları sonrasında emperyalist güçler tarafından 4 ülke arasında hem halk olarak hem de coğrafi olarak 4 parçaya ayrıştılan Kürtler özellikle son 40 yıldır yeniden bir diriliş içerisinde. Yaşadıkları 4 parça da on yıllar boyu katliamlara, sosyal, siyasal ve kültürel soykırımlara maruz bırakıldılar. Ama bütün yok etme girişimlerine karşı var olmayı becerdiler. Umutsuzluklar içinde umut olmayı, umut yaratmayı özellikle son 40 yıllık süreçte herkese gösterdiler. İşte PKK ile kendi yoktan var eden Kürt halkı son yıllarda ulusal birliğini sağlamak adına yeni arayışlar içerisine girdi. Ama ne yazık ki Kürtler arası birlik oluşturma çabaları her seferinde çeşitli engeller ile karşılaşıyor.

En büyük engel emperyalist güçler ve bölge devletleridir. Bunların dışında diğer bir engel emperyalist güçlerin Ortadoğu 'daki şubesi gibi çalışmalar yürütmekte olan Güney Kürdistan bölge başkanı Mesud Barzani ve KDP 'sidir. Bu engelleri aşılması Kürtler arası birliğin oluşturulması için defalarca Kürt Ulusal Kongresi toplanması çağrısı yapan PKK lideri Öcalan 'ın bu çağrıları Barzani ve KDP cephesinde karşılık bulmadı. Öcalan 'ın çağrıları İran Kürdistan 'ı Rojhilat 'ta, Suriye Kürdistan 'ı Rojava 'da, Türkiye Kürdistan 'ı Bakur 'da karşılık bulsa da Irak Kürdistan 'ı Başur 'da karşılık bulmuyor. Peki neden ? Barzani ve KDP Öcalan 'ın Kürt Ulusal Kongresinin toplanması çağrısına her defasında PKK 'nin Türkiye ile savaş halinde olduğu bahanesini üreterek cevap verdi.

Ancak 2013 yılında devlet ile Öcalan arasında İmralı 'da başlayan diyolog süreci Barzani 'nin öne sürdüğü bu gerekçeyi tamamen ortadan kaldırdı. Bu dönem de Öcalan emperyalist güçler tarafından Ortadoğu 'nun yeniden dizayn edildiği son yıllarıda göz önüne alarak yeni bir hamle gerçekleştirdi. Kürt Ulusal Kongresinin toplanması çağrısı yaptı. Öcalan 'ın çağrısı buz kez 4 parça da da karışlık buldu. Kongre hazırlık komitesi oluşturuldu. Kongre hazırlık komitesi bazı toplantılar gerçekleştirdi. Gün ve tarih verildi. Ve kongre ileri bir tarihi ertelendi. Ertelemenin başlıca sebepleri arasında kongrede eşbaşkanlık sistemine KDP dahil bazı Kürt partilerinin gerici bakış açısı. Barzani ve KDP 'sinin PKK 'ye ve Öcalan 'a karşı hoşnutsuzluğu ve PKK 'nin izlediği siyaset tarzında hanedanlığını sürdüremeyeceği korkusu.

Ancak yapılması beklenen Kürt Ulusal Kongresinin ertelenmesinin en büyük nedeni kuşkusuz 19 Temmuz Rojava Devrimi ve yarattığı etkidir. Çünkü Rojava Devrimi sisteme ve sitemin yarattığı bütün iktidarlara karşı devrimci bir cevap olmuştur. Bu devrim ile Rojava halkı sitem dışına çıkmış kendi demokratik özerk yaşamını inşa etmeye başlamıştır. Deyim yerindeyse Rojava halkı sistemin uslu çocuğu olmaktan çıkmıştır. Sistem ve sitemin yarattığı iktidarların halklar üzerindeki sömürüsüne baskısına ve geliştirilen bütün sistematik saldırı politikalarına karşı çıkan isyankar çocuk olmuştur. Bu nedenle başta dünya halklarının baş düşmanı ABD ve etkisi altındaki batı bloğu Rojava Devrimini sindirememiştir.

Türkiye 'de Rojava Devrimini sindirememiş nitekim Öcalan ve PKK ile diyalog halinde olmasına rağmen Kürt düşmanlığından vazgeçmemiş ve savaşı Rojava 'ya taşımıştır.
ABD 'nin bölgeki şubesi gibi çalışan Barzani ve KDP 'si de Rojava Devrimini içine sinderemediğini 4 parça Kürdistan halkına ve dostlarına izlediği kirli politikalar ile göstermiştir. Barzani 'de ulusal birlik için bir dönüm noktası olan Rojava 'yı savunmak yerine Türkiye 'nin ve kendisinin çıkarları için PYD ve YPG 'yi itibarsızlaştırmak ve güçsüzleştirmek istedi. Bu nedenle Rojava Devrimine yönelik saldırıların arkasında Türkiye, KDP ve El Kaide dolaylı veya direkt olarak işbirliği yapmıştır. Bunlar iddia olmadığı bir çok alanda bir çok kez belgelendi. Mesela çıkar birliği yapan Türkiye ve Barzani Rojava 'daki bağlantıları El Parti, Azadi ve Yekıti gibi partileri kullandı.

Bu partiler bir çok bölgede Türkiye ve Barzani 'nin çıkarları doğrultusunda El Kaide ve bağlantılı gruplar ile ortak hareket etmiştir. Bazı kürt siyasetçilerinin suikast sonucu öldürülmesinde bu partilerin parmağı vardır. Hatta El Parti üyesi 5 bombacı Afrin'deki özgür basın merkezine yönelik bombalı saldırı hazırlığındayken YPG asayiş güçleri tarafından yakalandı. Yine YPG asayiş güçleri tarafından bu partiye ait esrar tarlaları ele geçirilip imha edildi. Hatta Barzani ve KDP 'si kendileri ile bağlantılı bu partilerin üyelerinden Rojava 'da YPG 'ye karşı ikinci bir askeri güç çıkarmak istedi. Ama YPG Rojava 'da ikinci bir askeri gücün olması kardeş kavgasına yol açar gerekçesi ile reddetti. Tüm bu gelişmeler sonucunda Barzani Semelka sınır kapısını Rojava halkına kapattı. Rojava 'ya yönelik ağır ambargo uygulanmasına bizzat izlediği bu kirli politikalar ile destek vermiş oldu.

Tıl Barak 'ta YPG 39 savaşçısını yine KDP bağlantılı kürt partilerinin ve bazı arap aşiretlerinin El Kaide ile işbirliği sonucu kaybetti. Barzani hanedanlığını kaybetme korkusu ve Türkiye ile çıkar ilişkisini korumak adına da bugünlerde de Rojava 'daki kardeşlerine sınır hattı boyunca çukur kazıyor. Barzani ve KDP 'sinin Kobani 'ye yönelik El Kaide bağlantılı IŞİD tarafından gerçekleştirilen işgal girişiminin hemen ardından sınıra hendek kazmaya başlaması 4 parça Kürdistan halkını en azından 3 parça da yaşayan Kürt halkını çok ciddi bir şekilde düşündürüyor. Yine bu dönem de Barzani ve KDP bununla da yetinmeyerek PYD karşıtı partileri Suriye Kürdistan Demokrat Parti adı altında topladı. Bazı yabancı kanallara da konuşan Barzani Rojava Devrimine saldırdı. Rojava Devriminin öncü partisi PYD 'ye ve öncü askeri gücü YPG 'ye karşı izlediği düşmanca tavırları sergilemekten de geri durmadı.


Kürt Milliyetçilerine, Muhafazakarlarına, Liberallerine Sorular ve Not...


1.) Rojava 'ya ağır tecrit uygulanması Kürt halkının birliğine hizmet edebilir mi ?
2.) Rojava Devrimine karşı ABD ve batı bloğunun, Türkiye 'nin çizgisinde hizalanmak Kürt halkının birliğine hizmet edebilir mi ?
3.) Kardeşlerini savunmak yerine kapısını kapatan Türkiye ve El Kaide ile birlikte kardeşlerinin kanını dökenler Kürt halkının birliğine hizmet edebilir mi ?
4.) Kardeşlerine çukur - hendek kazanlar Kürt halkının birliğine hizmet edebilir mi ?
5.) Rojava devrimini korumak yerine her platformda Rojava devrimine karşı saldırgan bir tutum içerisinde olanlar mı birliğe hizmet edecek ?
6.) Kürt Ulusal Kongresinin toplanması yerine engel olan Barzani ve KDP 'si nasıl birliğe hizmet edecek ?
7.) AKP mitinglerinde Şivan Perwer ve İbrahim Tatlıses ile boy gösteren Barzani ve KDP 'si mi birliğe hizmet edecek ?
8.) Her yıl Newroz 'da davet edilmesine rağmen davete icabet etmeyen ancak AKP kongresine katılan Barzani ve KDP 'si mi birliğe hizmet edecek ?
9.) Barzani ve KDP 'sinin AKP ile " Yaşasın Hendeklerin Birliği " Sloganını nasıl buldunuz ?
10.) Peşmerge güçlerinin 1 Rojava 'lı öldürmesini bazılarını da yaralamasına ne diyorsunuz ?

NOT: Sürekli biz Devrimcilere saldırmaktan vazgeçin... Devrimciler birliğimizin önündeki engeldir safsatasından vazgeçin... Sosyalizm Kürt halkının birliğini engellemek için Türkler tarafından Kürtlere pazarlanmıştır gibi saçma ve akıl dışı söylemlerden vazgeçin... Yahu hadi biz yedi yabancıyız diyelim... Peki kardeşiniz niye size çukur - hendek kazıyor ? Halkların Kardeşliğini savunan bizlere saldırmak yerine " Yaşasın Hendeklerin Kardeşliği " ve " Yaşasın Çıkarların Birliği " diyen Barzani ve KDP 'sine saldırın... Onlardan hesap sorun...


Sonuç...


Sonuç olarak Bakur 'da, Rojhilat 'ta ve Rojava 'da siyasi ve askeri anlamda bir varlık gösteremeyen Barzani ve KDP 'si elindeki son kalesi Başur 'u kaybetme korkusu yaşıyor. Son kalesini korumak ve hanedanlığını sürdürebilmek adına Türkiye ile çıkara dayalı ilişkilerini koruyor ve geliştiriyor. Yani Barzani ve KDP 'sinin öyle Kürt halkının birliğini istediği de yoktur. Eğer öyle olmasaydı Öcalan, Barzani 'nin bütün gerekçelerini ortadan kaldırarak çağrısını yaptığı Kürt Ulusal Kongresinin toplanmasına engel değil yardımcı olurdu. Barzani ve KDP 'si sistemin uslu çocuğu olmaya devam ettikçe Kürt halkı birliğini sağlamayacaktır. Herkes bu gerçeği görmeli ve anlamalıdır. Ayrıca Barzani 'nin kendi halkına, kendi kardeşlerine yönelik işlediği bu ihanet ne ilk ihanettir ne de son ihanet olacaktır...

Öcalan 'da tıpkı Simon Bolivar gibi özelde Kürdistan için genelde de Türkiye ve Ortadoğu halklarının kurtuluşu için çözümler geliştirmeye çalışıyor. Mesela Demokratik Konfederalizm bölge halklarının kurtuluşu için önemli bir model olabilir. Öcalan 'ı güçlendiren de bu misyonudur. Sadece kendi halkının kurtuluşu ve özgürlüğü için değil bütün halkların kurtuluşu ve özgürlüğü için zindanda olmasına rağmen yeni şeyler söylüyor ve temelde mücadele ediyor. Öcalan üstlendiği tarihi sorumluluk nedeniyle Kürtlerin Simon Bolivar 'ı olduğunu ortaya koymuştur. Latin Amerika 'da tarih Simon Bolivar 'ı nasıl haklı çıkardıysa Kürdistan 'da da Öcalan 'ı haklı çıkaracaktır. Kürtler ya parçalı duruşunu giderecek ya da Ortadoğu 'nun yeniden dizayn edildiği şu günlerde yeni sömürgecilik tehlikeleri ile karşı karşıya kalacaktır. Bunun da en büyük nedeni birlik ve beraberliği oluşturmak yerine iktidarını ve hanedanlığını sürdürebilmek isteyen Barzani ve KDP 'si olacaktır.