Páginas

viernes, 14 de marzo de 2014

Arjantin La Plata 'da Juventud Guevarista Toplantısında PKK Bayrakları...

Arjantin La Plata 'da Juventud Guevarista (Guevaracı Gençlik) ve Union del Pueblo (Halkın Birliği) Tarafından Düzenlenen Genel Kurul Toplantısında Bölgesel Çalışmalar ve 2014 Yılı Çalışma Planlaması Yapıldı. Toplantı da Ayrıca Dünyadaki Son Gelişmelerde Kısaca Ele Alındı. Her Toplantıda Olduğu Gibi Bu Toplantıda PKK Bayrakları Asılıydı.
 
 






jueves, 20 de febrero de 2014

Hay pruebas que demuestran que " más de 100 millones de dólares fueron enviados desde Estados Unidos a Venezuela a través de instituciones " fachada " durante los últimos tres años " para desestabilizar, compar gente y garantizar inestabilidad política...

¡33 palos verdes por año! Eso es el imperialismo...

¡2.750.000 por mes para matar! Eso es el imperialismo...

¡639.205 cada semana para sembrar odio y división! Eso es el imperialismo...

¡91.315 dólares por día, para matar hijos del pueblo de Bolivar! Eso es el imperialismo...

¡3804 dólares por hora es lo que paga el amo yanqui el trabajo sucio del pitiyanqui-majunchista!

¡63,4 dólares por minuto! ¡Por minuto! Para truncar la libertad de un pueblo.
 ESO ES EL IMPERIALISMO...

No crea caro amigo, querida lectora, que es mucho dinero...
Muchos reclaman en el norte geográfico y social, que sean muchas mas las sumas destinadas...
Y sepa que no es mucho dinero para el imperialismo yanqui...
Se trata de reapoderarse, de quitarle al bravo pueblo bolivariano, no solo su libertad, sino su faja petrolera del Orinoco, rebautizada en estos días por el pueblo y su presidente Maduro: Faja petrolífera Hugo Chávez Frías...

Esa faja que ahora lleva el nombre del Comandante Chávez, reúne por si sola las reservas mas grandes probadas a nivel mundial de gas y petroleo. El 42 por ciento del consumo energético del mundo proviene de Medio Oriente, mejor decir... pasa por el Estrecho de Ormuz, desde allí tarda entre 35 y 45 días en llegar al desierto de refinerías de Texas...

En cambio desde el rio Orinoco a Texas un tanquero puede saciar la sed texana y gringa de oro negro en apenas 5 o 6 días. Medio Oriente convulsiona en conflictos desarrollados y tensados a su extremo por el gran interes monopolista de gringos, europeos, chinos y rusos, en ese orden de prioridad e inversiones. Nada asegura que esos tanqueros sigan vaciando lo que se da como contrapartida subterranea del desierto arábico y otros pozos...

Y la necesidad creciente de evitar que esos recursos se inviertan en conciencia y unidad latinoamericana y por el socialismo estremece a la fiera imperialista hasta perder cualquier racionalidad, premeditación y conciencia que no sea la de sangrar y matar a quien haya que sangrar y matar para apropiarse de lo que es su vicio, su sine qua non, su necesidad enfermiza de energia, para mantener los niveles y ritmos actuales y crecientes de consumo del pulpo imperialista que poco a poco se desgrana, trastabilla y se encuentra en un mundo cada vez menos unilateralmente propio...

VIVAN EL GOBIERNO BOLIVARIANO Y EL PRESIDENTE MADURO

VIVA LA REVOLUCION BOLIVARIANA

VIVA NUESTRA AMERICA Y EL SOCIALISMO

MUERA EL IMPERIALISMO Y LA BURGUESÍA COMPLICE

lunes, 17 de febrero de 2014

A 15 AÑOS DE SU SECUESTRO

¡LIBERTAD Y LARGA VIDA PARA EL PRESIDENTE ÖCALAN!

El pueblo kurdo es un pueblo originario de la Mesopotamia, ha estado habitando durante miles de años las montañas y valles por donde bañan la tierra los ríos Tigris y Éufrates. En el reparto poscolonial de fronteras y la creación de estados-naciones, fueron postergados, olvidados y masacrados. Vivieron diferentes genocidios a lo largo de los últimos dos siglos.

Hoy conforman una población de 45 millones repartidos entre Irak, Irán, Siria y fundamentalmente Turquía, también encontramos más de 3 millones de kurdos que se encuentran exiliados o refugiados en Europa.

Durante la Guerra Fría, Turquía era frontera de la OTAN con la Unión Soviética, por lo cual las bases americanas, las desigualdades sociales y los golpes de estado estaban a la orden del día.

En las décadas del 70 y 80 vivieron 3 golpes de estado muy similares a los que asolaron Nuestra América, neoliberalismo con fusiles que se disponía a reprimir fuertemente a su pueblo.

En aquellos primeros días, en el 73, comenzó un muchacho de origen campesino, humilde, a vincularse a las universidades y al estudiantado patriótico y revolucionario, mas él reconocía que era kurdo, aunque era una historia silenciada, comenzó mediante asociaciones culturales y grupos de estudio a desarrollar el conocimiento entre los kurdos de su propia historia, a recuperar conscientemente la historia que les habían robado, la cultura que les negaban, la lengua que les prohibían, la libertad que deseaban.

Así fueron fusionando los elementos del marxismo y el comunismo a la cuestión nacional propia: a la cuestión kurda; y esto sumado a los golpes de estado fascistoides, los llevó a la conclusión de que la única manera de luchar eficazmente por sus libertades era establecer un partido revolucionario que organizara esa lucha.

Así, en el poblado de Fis, el 27 de Noviembre de 1978 una treintena de hombres y una compañera en su calidad de delegados fundaron el Partido de los Trabajadores de Kurdistán, fuertemente influenciados por el ejemplo heroico del pueblo vietnamita, y por las guerrillas suramericanas y la revolución cubana, no se alineaban ni a los soviéticos, ni a los chinos, ni al modelo de Albania, que eran las corrientes conocidas del marxismo en esos días.

Desde su nacimiento el Partido fue hostigado por las fuerzas armadas y el estado, aunque continuarían desarrollando una poderosa vinculación con las aldeas y pueblos campesinos, cada vez más se cerraban las posibilidades de tener una política pública sin una fuerte represión.

Así, los compañeros notaron la necesidad de combatir con las armas al régimen, y para ello comenzaron a entrenar compañeros en los campamentos del Frente Popular de Liberación Palestina, que el gobierno Sirio prestaba cobertura en la zona del Líbano ocupada por el ejército Sirio.

El 15 de Agosto de 1984 tres acciones militares conjuntas dieron publico nacimiento a las HPG (Fuerzas de Defensa del Pueblo), y comenzó a combinarse el trabajo político con el trabajo militar revolucionario y guerrillero.

La década del 80 y toda la década del noventa fueron de mucho trabajo y cruenta represión, el movimiento se desarrolló fuertemente hacia otras tierras, así comenzaron los trabajos políticos y militares en Irán, Irak y Siria. Desde un principio la militancia estuvo empapada de un espíritu internacionalista, en la guerra de Israel contra el Líbano en 1982, cayeron en combate unos 200 camaradas kurdos.

La lucha por la independencia y por un estado kurdo socialista se extendía por todo el corazón de Medio Oriente.

Durante los 90 el ejército de Turquía quemó, destruyó, inundó y masacró más de 4500 poblados, villas y aldeas, para acabar con la población campesina que daba su apoyo a la guerrilla. 5 millones de personas se desplazaron forzosamente o dejaron sus países y sus tierras. En los últimos 30 años el conflicto militar se llevó más de 40 mil vidas.

Desde 1993 que el líder Abdullá Öcalan insiste en lograr acuerdos de paz y treguas con un gobierno sediento de sangre y venganza que desconoce la existencia de los kurdos: prohíbe su lengua, sus canciones, su cultura.

El 15 de febrero de 1999, a quince años de el día de hoy, el compañero Öcalan fue secuestrado por fuerzas conjuntas de la inteligencia turca –MIT- Israelita –MOSSAD- y norteamericana –CÍA- en la embajada griega en Kenia, luego de estar haciendo gestiones para llegar a Sudáfrica, donde Mandela le había ofrecido asilo político.

El estado turco lo condenó a muerte, pero por la reacción de muchos países y de su propio pueblo, que en un solo día se incineraron vivos en protesta 60 personas, el gobierno tuvo que cambiar la condena por una cadena perpetua.

Öcalan, se encuentra desde entonces confinado solitariamente en una cárcel isla en el Mar de Mármara, la cárcel de Imrali, fue durante 10 años el único preso de toda la prisión de alta seguridad.

Bajo su guía y su conducción, el pueblo kurdo y el PKK comenzaron en los 90s y 2000’ a buscar otras opciones políticas de intervención. Fundaron casi una docena de partidos políticos legales para participar en las elecciones, los que uno tras otro fueron clausurados, ilegalizados, destruidos, con sus militantes encarcelados y asesinados.

Hoy día hay muchos intendentes, concejales, diputados y candidatos, y militantes en general, del Partido de la Paz y la Democracia y otros encarcelados por hablar en kurdo, por protestar contra el estado, por tener una ideología revolucionaria y actuar consecuentemente. Hoy son más de 12 mil los presos políticos kurdos en Turquía.

En los cuatro países donde están organizados como fuerza política viva, los revolucionarios kurdos se organizan y desarrollan la lucha armada revolucionaria, la lucha política electoral, e impulsan con un sin número de organizaciones auxiliares, sectoriales, gremiales y de masas, la lucha del pueblo por sus derechos.

Han evolucionado la propuesta leninista de organización a los tiempos actuales: El PKK no solo es la cabeza y la columna vertebral unida a todo un conjunto de organizaciones legales, semilegales, e ilegales, sino que han fundado la KCK -Unión de Comunidades de Kurdistán-, un SISTEMA POLÍTICO, organización ilegal, amplia y de masas, donde se encuentran integradas y contenidas todas las organizaciones auxiliares y funcionales a la lucha revolucionaria kurda.

Desde hace más de diez años que el Presidente Apo, como lo llama cariñosamente su pueblo, impulsó una revolución ideológica: ya no luchan por un Kurdistán independiente y separado, socialista y estatal. Han fusionado elementos de ecologismo y anarquismo al interior del marxismo revolucionario, aprendiendo de la experiencia frustrada de los soviéticos, y -teniendo en cuenta la estrategia imperialista de balcanizar y romper en mil pedazos los países de Medio Oriente- impulsan en cada país un proceso político de masas que permita el desarrollo del CONFEDERALISMO DEMOCRÁTICO, que implica que las etnias y religiones en Medio Oriente no tienen que servir de base para la división sino para la unidad, y que cada pueblo y religión tenga sus instancias de gobierno democrático, basadas en el gobierno popular en general y la pertenencia de los medios de producción al conjunto del pueblo. Propuesta que cada vez mas todos los pueblos de Medio Oriente ven con buenos ojos.

A su vez impulsan de manera tan consecuente la lucha por la liberación de la mujer (una nación oprimida dentro de una nación oprimida, dicen) que las mujeres tienen sus propios movimientos, sus propias organizaciones y sus propias guerrillas, incluso tienen su propia coordinadora guerrillera. En cada instancia de partido, de dirección, de elegibilidad, hay cupo de género, y además cada estructura tiene dos co-presidentes, una mujer y un hombre.

La lucha nacional, internacional, social, feminista, socialista y revolucionaria se encuentra en su conjunto amalgamada en la lucha del KCK y el PKK.

Sin el genio de Öcalan, difícilmente se hubiera desarrollado tan grandiosa organización, el papel del individuo en la historia, cumple en este caso un papel excepcional, siendo amado por todo su pueblo, luego de más de 15 años de cárcel, tortura, malos tratos, humillación, vejaciones e injusticias.

En el norte de Siria, Kurdistán occidental, que ellos llaman Rojavá, en medio de la guerra de estos dos últimos años, el 19 de Julio de 2012, declararon la Revolución Confederal, y salieron armadas las milicias kurdas a recuperar los pueblos que se tomaban entre si el gobierno y los rebeldes, Al Qaeda y otros jihadistas. Allí hoy en medio del conflicto militar más grande de la actualidad, más de 600 asambleas populares que ejercen su poder directo. Más de 150 aldeas, pueblos y ciudades están siendo gobernadas por una fuerza popular asamblearia, socialista, pacifista y revolucionaria.

Su propuesta es muy similar al socialismo comunitario que propone el hermano Evo, entroncado mediante el reconocimiento y organización de un Estado plurinacional.

Más de 50 mil milicianos y milicianas organizados en las Unidades de Defensa del Pueblo, y Unidades de Defensa de la Mujer (YPG e YPJ) garantizan el desarrollo militar de la revolución política, social, confederal y democrática de kurdos y otras etnias en el norte de Siria, contra Al Assad y el terrorismo pro yanqui de Al Qaeda.

A su vez en el inicio de 2013, Öcalan logró impulsar ciertas medidas unilaterales para la paz, retiraron algunos guerrilleros de Turquía, pero igual el estado evita avanzar en acuerdos de Paz, por eso cuando estaban por empezar las conversaciones asesinaron a las tres compañeras Fidan, Leyla y Sakine, en París, justamente no es solo simbolismo, que hayan asesinado a la compañera Sakine, única mujer que participó en la fundación del PKK que hace meses cumplió 35 años.

Hoy el gobierno insiste en mantener las pésimas condiciones de encerramiento del Presidente Öcalan, y las organizaciones revolucionarias kurdas han dado su compromiso a redoblar la lucha por la paz y por su liberación, que son casi un mismo proceso.

Elegir hoy la figura de un gran revolucionario como Öcalan para que guíe el espíritu de nuestra militancia es reconocer su trayectoria y su ejemplo de constructor incansable, de ejemplo de sus camaradas y de oído pegado siempre al pueblo, de decisión absoluta de luchar y de determinación a vencer. De elegir al representante del movimiento marxista revolucionario más poderoso de Medio Oriente para que inspire nuestras acciones, lucha y pensamiento por la paz y el socialismo. Por eso hoy hacemos un compromiso más en la lucha por su libertad y decimos:

¡Bijî Serok Apo! ¡Viva el Presidente Öcalan!

¡Libertad para Abdullá Öcalan y los miles de prisioneros y prisioneras políticas del régimen de Turquía!

¡Viva el internacionalismo y la unidad de los pueblos contra el imperialismo!

JUVENTUD GUEVARISTA DE ARGENTINA

sábado, 15 de febrero de 2014

Simon Bolivar 'ın İzinde Bir Devrimci... Chávez Sonrası Venezuela ve Son Olaylar...


Simon Bolivar 'ın İzinde Bir Devrimci...

Chávez, 28 Temmuz 1954 tarihinde Venezuela'nın Sabaneta kentinde işçi sınıfı bir ailenin yani bir Öğretmen olan Hugo de los Reyes Chávez ve Elena Frias de Chávez 'in oğlu olarak dünyaya geldi. Yedi yaşından itibaren Venezuela askeri akademisinde eğitim gördü ve 1975 yılında derece ile mezun oldu. Chávez, on yedi yıl boyunca ordu da paraşüt subayı olarak görev yaptı. Ancak Chávez İspanyol sömürgeciliğine karşı Venezuela ve Latin Amerika kurtuluşu ve birliği için mücadele eden Simon Bolivar 'ı kendisine örnek alır. Onun izinden gitmeyi kendisine ilke edinir.

Chávez, İspanyol sömürgeciliğinin kıtadan def edilmesinden sonra, ABD sömürgeciliğinin etkisi altına girmiş olmasını kendisine sindiremiyordu. Chávez, ülkesi Venezuela 'da ve diğer Latin Amerika ülkelerindeki ABD varlığından ve özellikle de Latin Amerika 'daki yöneticilerin ABD yanlısı politikalar izlemesi nedeniyle oldukça rahatsız oluyordu. Chávez ordu 'da görevde bulunduğu dönem de ülkesinin içinde bulunduğu durumu ve ülkesinin politik sistemini sert bir şekilde eleştirmiş, sonrasında ise Movimiento Bolivariano Revolucionario-200 (Bolivarcı Devrimci Hareket-200) adıyla gizli bir oluşum kurmuştu.

ABD 'nin ülkesini denetime alma girişimlerine karşı Chávez Bolivarcı Devrimci Hareket ile 1992 yılında başkan Carlos Andrés Pérez hükümetine karşı darbe girişiminde bulundu. Darbe girişimi başarısızlıkla sonuçlandı. Ve Chávez bu başarısızlık sonucunda şöyle der " Yoldaşlarım, ne yazık ki şu an için hedeflerimize ulaşamadık... " Bu girişimden sonra Chávez tutuklanıp 2 yıl hapis yattı. 2 yıl cezaevinde yattıktan sonra ülkesindeki ABD varlığına son verebilmek için sivil siyasete atıldı. 1997 yılında Bolivarcı-Solcu çizgideki Beşinci Cumhuriyet Hareketi adlı bir parti kurup 1998 seçimlerine girdi.

Yürütttüğü seçim kampanyası boyunca köy köy, mahalle mahalle, sokak sokak, şehir şehir dolaştı. Ve bu seçimler sonucunda Chávez %58 'lik oy oranıyla devlet başkanı seçildi. 1998 yılında Venezüela devlet başkanı seçilen Chávez, bu süre içerisinde Venezuela devlet yapısında bazı değişikliklere gitti. Bu dönemde yeni bir anayasa hazırladı ve halka tanıttı. Chávez, 2000 yılında yeniden başkanlığa seçildi. İkinci başkanlık döneminde Bolivarcılık politikalarını hayata geçirmeye başladı. Chávez, komünal konseyler ve işçilerce yönetilen kooperatifler kurarak bir dizi toprak reformunu da hayata geçirdi ve kilit konuma sahip sanayileri kamulaştırdı.

Giderek halkın sempatisini kazanan Chávez 'e karşı 2002 yılında ABD destekli muhalif gruplar tarafından bir darbe yapıldı. Ancak bu darbeye karşı halk sokaklara döküldü. Halk sokaklarda protesto eylemleri düzenleyerek Chávez'i güçlü bir şekilde sahiplendi. Bu süreçte Chávez'i en çok sahiplenen kırsal bölgelerdeki halk kitleleri olmuştu. ABD destekli darbeciler halkın protesto eylemleri karşısında geri adım attı ve iktidarı tekrar Chávez 'e bırakmak zorunda kaldılar. İktidar darbecilerin elinde yalnızca 2 gün yani 48 saat kalabildi. Bu halkın zaferiydi ABD destekli darbeciler yenilgiye uğratılmıştı.

Chávez 4 Aralık 2006 tarihinde Venezuela'da yapılan devlet başkanlığı seçimini tekrar kazandı. Chávez 'in Venezuela'sı artık daha hızlı bir değişim ve dönüşüm içerisine girmeye başlamıştı. Ülkesinin yoksulluk, açlık, cehalet, barınma, çalışma ve kadın hakları gibi sorunların çözümünün kapitalist sistem içinde kalınarak çözülemeyeceğini belirten Chávez, bunun ancak adil, barışçı, eşit, özgürlükçü ve demokratik bir sistem ile mevcut olabileceğini söylüyordu. Chávez, Venezuela halkının kurtuluşunun Sosyalizm 'de olduğunu vurgulamaya başlamıştı. Venezuela 'da radikal değişikliklere giden Chávez, ülkedeki yoksulların hayatlarını iyileştirmeyi hedefleyen çok sayıda projeyi hayata geçirdi.

Barrio Adentro adını verdiği proje ile yüzlerce Küba 'lı doktoru Venezuela 'ya getirerek, ülkenin en yoksul mahallelerinde yeni sağlık ocakları açtı. Ve sağlık alanındaki reformlara hız verdi. Yabancı şirketlerden el konan on binlerce hektarlık toprağı tarım yapmaları için Venezuela 'lı yoksul köylülere dağıttı. Yoksullara yönelik politikaları sadece bunula sınırlı kalmadı. Ayrıca kurmuş olduğu tramvay sistemiyle, başkent Caracas'ın çevresinde bulunan tepelerde yoksulların yaşadığı gecekondular 'daki halkın kent merkezine daha kolay erişebilmesini sağladı. Yani yoksul halkın ulaşım sorunlarını da çözdü. Geliştirdiği halkçı projeler sayesinde ülkesinde yok sayılmış toplumsal kesimlerin, daha görünür hale getirilmesinde önemli bir rol oynadı.

Venezuela muhalefeti Chávez 'in sosyal adaletsizlikle mücadele konusunda attığı adımların ve geliştirdiği halkçı projelerin önemini kabul ediyordu. Ama Chávez'in yoksullar için yapmış olduğu ve geliştirmiş olduğu projeler belli bir kesimi de rahatsız ediyordu. Chávez'in izlemiş olduğu bu politikalara tepki gösterenler zenginler ve orta sınıflardı. Bütün bunlara rağmen Chávez Bolivarcı - Sosyalist politikalarını kararlılıkla hayata geçiriyordu. Chávez 'in Venezuela 'sı artık yoksullara bir ses ve bir kimlik veriyordu. Chávez yürüttüğü politikalar ile aslında şunu dile getiriyordu; " Ya zenginler yoksulların seviyesine inecek, Ya yoksullar zenginlerin seviyesine çıkacak " başka türlü kurtuluş yok.

Venezuela 'da Chávez 'in halkçı politik uygulamaları devam ederken yoksullar - zenginler ve orta sınıflar arasındaki kutuplaşmalar keskinleşiyordu. Chávez 'in sıra dışı tarzı uluslararası politik alanda kendisinden sıkça bahsedilmesine neden oluyordu. Dünya medyası Chávez 'i kendine has çıkışları nedeniyle dikkatle izliyordu. 2006 'da Birleşmiş Milletler Genel Kurulu 'nda dönemin ABD başkanı George W. Bush 'tan bir gün sonra konuşmak üzere çıktığı kürsüde " Şeytan dün buradaydı " yorumunda bulunması, 2007 yılında Şili 'de yapılan bir zirve toplantısı sırasındaki tartışmada kendisine " faşist " diyen İspanya kralına " Kes sesini " demesi ve yine dönemin ABD başkanı George W. Bush 'a " Savaş Köpeği " demesi bütün dünya da ve dünya medyasında geniş yankı uyandırmıştı. İsrail 'in Filistin halkına uyguladığı zulme karşı sergilediği tavır ve davranışları, yine Irak işgali sırasındaki tavırları, Chávez 'e dünya çapında " mazlumların dostu " imajı kazandırmıştı.

Chávez, ülkesinde izlediği Bolivarcı - Sosyalist politikalar nedeniyle, ABD karşıtı söylemleri nedeniyle dünyada milyonlarca kişiye ilham kaynağı oluyordu. Latin Amerika 'nın ABD 'nin arka bahçesi olmadığını, olmayacağını ve ABD 'nin Latin Amerika 'yı istediği gibi sömürmesine ve kullanmasına izin vermeyeceğini her fırsatta belirtiyordu. Ve bu temelde bütün Latin Amerika ülkelerinin birlik, beraberlik ve dayanışma içinde hareket etmeleri için çalışmalar yürütüyordu.
Chávez 'in Küba, Kuzey Kore, İran, Libya, Belarus ve Suriye gibi ülkeler ile geliştirdiği iyi ilişkiler ve her fırsatta dile getirdiği ABD Karşıtlığı ABD 'yi rahatsız ediyordu. ABD 'nin bölgede izlediği politikalara en büyük darbe Chávez ve Venezuela 'sı tarafından indirilmeye başlanmıştı. Chavez 'in Bolivarcı politikaları ve Latin Amerika birliği için çalışmaları ABD 'nin bölgedeki politikalarının hayata geçmesinin önündeki en büyük engeldi.

Chávez her geçen gün ABD için daha büyük bir tehlike haline geliyordu. Nitekim ABD 'nin diğer Latin ülkeleri liderlerine yönelik uyguladığı ve bulaştırdığı bir virüs sonucu Chávez kanser hastalığına yakalandı ve 5 Mart 2013 Salı günü hayatını kaybetti. Özelde bir kıta, genelde bütün dünya halkları Emperyalizm 'in yenemediği bir efsane İçin, Chávez için Ağlıyordu. Chávez'in kanser hastalığı sonucu yaşamını yitirmesinin ardından zenginlerin ve bazı orta sınıfların mahallerinde " Viva Cáncer " şeklinde yaptığı yazılamalar gözlerden kaçmamıştı. Chávez 'in ölümünün ardından Venezuela 14 Nisan 2013 günü seçime gitme kararı aldı.

Chávez Sonrası Venezuela ve Son Olaylar...

ABD Chávez 'in ölümünün ardından Venezuela üzerindeki planlarını devreye soktu. ABD, Venezuela 'yı denetime alma girişimlerini seçim sürecinde sağ blok adayı H. Capriles 'e verdiği destekle ortaya koydu. ABD destekli H. Capriles 'in öncülüğünü yaptığı sağ blok büyük seçim kampanyaları düzenledi. Hatta yer yer Chávez 'in söylemlerini bile kullandı. ABD destekli sağ blok adayı H. Capriles seçim çalışmalarına karşı, Chávez 'in veliahtı Nicolas Maduro 'da seçim çalışmalarını Bolivarcı, Chavist söylemler ile yürüttü. Nicolas Maduro Chávez 'in ve Bolivar 'ın yolundan bir an olsun dönmeyeceklerini gittiği her yerde halka söylüyordu. Bolivarcı devrimin, Sosyalist devrimin devam edeceğini söylüyordu.

Venezuela Chávez 'in ölümünün ardından ilk seçime 14 Nisan 2013 günü gitti. Chávez 'in partisi PSUV (Birleşik Sosyalist Parti) Nicolas Maduro önderliğinde gittiği seçimlerden zaferle ayrıldı. Ancak PSUV seçimleri az bir farkla kazanmıştı. Bu durum da ABD destekli sağ blok adayı H. Capriles seçimlere hile karıştığı iddiasında bulunmasına yol açtı. H. Capriles bir taraftan seçim kuruluna itirazda bulunurken diğer taraftan da sempatizanlarına sokaklara çıkma çağrısında bulundu. H. Capriles 'in çağrısı ile sokaklara çıkan sağcı faşistler bir çok kamu kuruluşuna saldırdı. Ortalığı savaş alanına çeviren sağcı faşistler sokaklarda Bolivarcı - Chavistler 'e de saldırdı. Seçim sonrasında çıkan gerginlik 7 Bolivarcı - Chavist 'in öldürülmesinin ardından doruğa çıktı.

Bir çok yerde sağcı faşistler ile Bolivarcı - Chavistler çatıştı. Artan gerginlik karşısında Başkan Nicolas Maduro Bolivarcı - Chavistler 'e faşist provokasyona gelmemeleri için sağduyu çağrısında bulundu. ABD destekli H. Capriles sempatizanları da " ABD bizi kurtar " " Obama bize yardım et " şeklinde dövizler hazırlayarak ABD 'den etkili bir destek bekliyorlardı. Ancak ABD Venezuela 'daki şiddet olaylarını kınamakla yetindi. Kısa bir süre sonra da seçim kurulu H. Capriles 'in itirazını reddetti ve seçimlere hile karışmadığını açıkladı. Nicolas Maduro bu dönemde sadece ABD destekli sağcılar ile uğraşmadı. ABD destekçileri eliyle Venezuela 'da yürütülen ekonomik ve psikolojik savaşa karşı da mücadele yürüttü. Ekonomik savaş ABD yanlıları tarafından Venezuela 'da kaos yaratmak amacıyla yürütülüyordu. Buna paralel olarak da toplum içerisinde psikolojik savaş yürütüldü.

Ekonomik ve psikolojik savaş bir boyutu ile amacına ulaşmaya başlamıştı. Nitekim Venezuela 'da halk artan enflasyon oranları, elektrik kesintileri, gıda ve diğer temel ihtiyaçların teminatında sıkıntı yaşamaya başlamıştı. Bu durum halk içerisinde bazı rahatsızlıklara da yol açtı. Nicolas Maduro yürütülen ekonomik savaşa karşı fahiş fiyatlarla beyaz eşya satan dükkanlara el konulması ve beyaz eşyanın kendi esas değerinde satılmasının yolunu açtı. ABD destekli sağ blok ülkede artan suç olayları, artan enflasyon oranları, fahiş fiyatla satış yapan dükkanlara el konulması, gıda ve diğer temel ihtiyaçlarda sıkıntı yaşanmasını kullanarak Nicolas Maduro hükümetini itibarsızlaştırmak istedi. ABD destekli sağ blok ülkede yaşanan sorunların kaynağının hükümetin solcu politikalarının bir sonucu olduğunu iddia etti.

Başkan Nicolas Maduro meclisten ekonomik savaşa karşı özel yetki çıkarması talebinde bulundu. Venezuela meclisi Nicolas Maduro 'ya özel yetki verdi. Bu yetki Nicolas Maduro 'nun Venezuela 'ya, kendisine ve hükümetine karşı yürütülen ekonomik ve psikolojik savaşla mücadele edebilmesinin yolunu açıyordu. ABD destekli sağ blok bu durum karşında da hiç memnun olmadı. Venezuela bu dönemde yeni bir seçime gidiyordu. Venezuela Chávez sonrası ikinci kez seçime gidiyordu. Aralık ayında yapılan yerel seçimlerde PSUV (Birleşik Sosyalist Parti) yine zaferle çıktı. Ancak bu kez büyük şehirlerde fire verdi. PSUV oyların çoğunluğunu kırsal kesimlerden aldı. ABD destekli sağ blok ise bazı büyük şehirlerde başarı kazandı.

Venezuela Chávez sonrasındaki ikinci büyük gerilimini geçtiğimiz günlerdeki " gençlik günü kutlamaları " sırasında yaşadı. Uzun zamandır Venezuela 'yı denetime alma girişimlerini aralıksız sürdüren ABD gençlik günü kutlamalırını fırsat bilerek desteklediği sağcı faşistleri sahaya sürdü. Bu kutlamalar sırasında sağcı faşistler kamu kurum ve kuruluşlarına saldırdı. Çıkan olaylarda biri Bolivarcı - Chavist olmak üzere 3 kişinin öldüğü, onlarca kişinin yaralandığı, kamu kurum ve kuruluşlarının büyük zarar gördüğü açıklandı. Venezuela 'daki son olaylarda uluslararası medyanın takındığı tavır rahatsız edici. Şiddetin sorumlusu olan sağcı faşistler masummuş gibi gösterilmeye çalışılıyor. Şili 'deki, Mısır 'daki, İspanya 'daki vb yerlerde daha önce yapılan protesto eylemlerindeki görüntüler sanki Venezuela 'da olmuş gibi gösteriliyor ve böyle bir algı yaratılmaya çalışılıyor.

Ancak uluslararası alanda oluşturulmak istenen bu algı kesinlikle doğru değildir. Öte yandan Nicolas Maduro sağcı faşist şiddete daha fazla göz yummayacaklarını açıkladı. Sonuç olarak ABD destekli sağcı faşistler ülkeyi kaosa sürükleyemeyecek ve bir darbe girişiminde bulunamayacaklardır. Çünkü bu tür girişimler daha önce olduğu gibi Bolivarcı - Chavistler 'i karşısında bulacaktır. Bolivarcı - Chavistler Honduras 'ta ABD destekli askeri darbe ile iktidardan indirilen ve sürgüne gönderilen Manuel Zelaya, Paraguay 'da yarı askeri - yarı sivil darbe ile iktidardan indirilen solcu lider Fernando Lugo ve diğer Latin Amerika ülkeleri üzerinde oynanmış veya oynanmakta olan oyunlardan ders çıkarmalıdır. Çünkü ABD Venezuela üzerindeki planlarından hiç bir zaman vazgeçmeyecektir. Brezilya solunu az da olsa denetimine alan ABD Venezuela solunu da kendi denetimine almak için her türlü politikaya başvuracaktır.





jueves, 23 de enero de 2014

Subcomandante Marcos'un deyimiyle " Biz Buradayız "... Zapatistalar'dan Rojava'ya...

Dilimiz, kimliğimiz, inançlarımız ve coğrafyalarımız her ne kadar farklı da olsa esasen ezilen halklar olarak hepimiz aynı kaderi yaşıyoruz. Sömürülüyoruz ötekileştiriliyoruz, yok sayılıyoruz, yoksulluğa ve sefalete mahkum ediliyoruz, hatta katlediliyoruz... Kimi zaman etnik kimliğimiz yüzünden, kimi zaman inançlarımız yüzünden, kimi zamanda baskılara itaat etmediğimizden dolayı katlediliyoruz.

Bu yazıda Subcomandante Marcos'un o şiirsel dili ve muhteşem sözlerinden yola çıkarak Rojava'ya kadar uzanacağız... Zapatistalar ile Rojava halkı arasındaki benzerlikleri yansıtmaya çalışacağız. Subcomandante Marcos'un deyimiyle dünya'ya ve devlete " Biz Buradayız " mesajı verebilmekti 94 yılınının ilk günlerindeki ilk ayaklanma. İşte Subcomandante Marcos'un bu söylemi paylaşım savaşları sonrasında Emperyal güçler tarafından 4 parçaya bölünen ve 4 ülke arasında paylaşılan bir halk ve bir coğrafya'nın en küçük parçası olan Rojava Kürdistan'ın da 19 Temmuz Devrimi ile birlikte hayat bulmuştur. Rojava halkı 19 Temmuz Devrimi ile birlikte Dünya'ya " Biz Buradayız " demiştir.

Emperyalist güçlerin kürt halkını ve coğrafyasını parçalamasından bu yana halkın özgürlük, adalet ve demokrasi arayışı devam ediyor. Kürdistan'ın 4 parçasında da çeşitli dönemlerde her ne kadar " Biz Buradayız " diyebilmek için girişimler olmuşsa da şiddetle ve kanla bastırılmış bu girişimler. Ancak bugün Subcomandante Marcos'un Rojava'da yaşam bulan " Biz Buradayız " sözünün nasıl yaşam bulduğunu öğrenmek için biraz gerilere gitmemiz gerekiyor.

" Arap Baharı "  ve Rojava...

" Arap Baharı " Tunus ile başlayan Yemen, Bahreyn, Libya, Mısır ve Suriye'ye kadar uzanan ve yine Suriye'de kitlenen bir süreçtir. İçinden geçmiş olduğumuz bu süreç başta her ne kadar halk hareketleri şeklinde başlamış olsa da ABD ve batılı güçlerin etkisi ve müdahalesiyle halk hareketleri olmaktan çıkmıştı. Bunun en iyi örneği Bahreyn ve Libya müdahalesidir...

Bahreyn'de ne mi oldu ? Bizzat ABD denetiminde olan Suudi Arabistan yönetimi, Bahreyn'e ordu birliklerini göndererek oradaki halk hareketini bastırdı. Bahreyn'deki halk ayaklanmasının kanla bastırılmasını hepimiz izlemiştik. Peki Libya'da ne oldu ? Libya'da halk ayaklanmaları şeklinde başlayan ancak daha sonra dış müdahaleler ile farklı boyutlara ulaşan bir süreç yaşandı.

Libya'da Muammer Kaddafi'yi iktidardan indirmek ve muhaliflere destek vermek amacıyla Fransa'nın başlattığı hava saldırısı NATO güçlerinin dahil olduğu büyük bir operasyona dönüştü. Bu dış müdahale sonucunda Muammer Kaddafi iktidar'dan  alaşağı edildi. Sonrasında ise Muammer Kaddafi NATO destekli muhalifler tarafından yakalanarak hunharca linç edilerek katledildi. İşte bu iki örnek Arap coğrafyasında yaşanan bu sürecin ABD ve batılı güçlerin etkisi ve müdahalesinin altına girdiğinin en büyük kanıtı oldu.

Suriye'de ilk hareketi başladığında sessiz kalmayı tercih eden ABD ve batılı güçler daha sonra ise dolaylı veya direkt olarak Suriye'ye müdahale gerçekleştirdi. Bu güçlerin etki ve müdahaleleri Suriye'yi hızla daha uzun yıllar sürebilecek olan bir iç savaşa sürükledi. Suriye iç savaşının sorumlusu her ne kadar devlet başkanı Esad, Muhalifler ve ABD ve batılı güçler olsa da baş sorumlu Türkiye'dir. AKP hükümetidir.

Türkiye'nin baş sorumlu olmasının iki nedeni var. Birinci nedeni mezhepçi dış politika ve yeni osmanlıcılık hayalleri, ikinci ve esas nedeni Rojava Kürdistan'ıdır... Türkiye Suriye'de iç savaşın başladığı günden beri mezhepçi politikalar yürüttü. Bu mehzepçi ve yeni osmanlıcılık politikaları ile bir yandan Esad rejimini hedef gösterdi diğer yandan da bir çok radikal dinci gruba destek verdi.

Türkiye özellikle Rojava'da kürt halkına karşı El Kaide ve bağlantılı El Nusra, (IŞİD) Irak Şam İslam Devletini Kullandı. El Kaide ve bağlantılı bu gruplara her türlü silah ve lojistik desteği sağladı. Türkiye'nin yürüttüğü bu kirli politakalar sadece El Kaide ve bağlantılı grupları desteklemekle kalmadı. Barzani'yi de yanına alarak Rojava'da kürt halkına karşı yürüttüğü kirli politikalara dahil etti.

Türkiye Barzani üzerinden El Parti ve Azadi Partisini kullanarak PYD ve YPG 'yi itibarsızlaştırmak ve güçsüzleştirmek istedi. Bu girişimlere karşı PYD siyasal ve diplomasi alanındaki çalışmalarını artırdı. Rojava halkını daha fazla örgütledi. Eğitim, Sağlık, Kurumlaşma alanlarında elindeki imkanlarla ilerleme kaydetti. YPG güçleri ise askeri, ideolojik, taktik ve stratejik alandaki örgütlülüğünü artırarak Türkiye'nin bu kirli politikalarını boşa çıkardı.

Ancak Türkiye tarihin her döneminde olduğu gibi halklara karşı yürüttüğü kirli politikalarından hiç vazgeçmedi. Çünkü Türkiye Rojava'da kürt halkının statü kazanmasını istemiyordu. 19 Temmuz Rojava Devrimi sonrasında Türkiye'nin yeni saldırı planı, El Kaide ve bağlantılı gruplar ile ve de İşbirlikçi Kürt eliyle Rojava halkına karşı çeşitli saldırılar geliştirmekti. Nitekim ilk koz olarak sahaya El Kaide bağlantılı El Nusra ve IŞID 'i sınırlarını kullandırarak Rojava halkına saldırttı.

Bu grublarının her geçen gün saldırılarını artırması ve Rojava'da islam emirliği ilan etmek istemesi üzerine YPG halkı savunma ve devrimi koruma temelinde Devrimci operasyonlar başlatarak bu grupları Rojava topraklarından temizledi. YPG'nin geliştirdiği direniş başta Türkiye'yi sonrasında ise diğer dünya ülkelerini şaşırttı. Çünkü El Kaide tarihindeki ilk yenilgisini Rojava'da YPG'den almıştı.

Hal böyle olunca Türkiye sahaya ikinci kozunu sürdü. Yani Barzani üzerin'den kullandığı El Parti ve Azadi Partisini sahaya sürdü. Bu partiler bir çok bölgede El Kaide ve bağlantılı gruplar ile hareket etti. Bazı kürt siyasetçilerinin suikast sonucu öldürülmesinde bu partilerin parmağı vardır. Hatta El Parti üyesi 5 bombacı Afrin'deki özgür basın merkezine yönelik bombalı saldırı hazırlığındayken YPG asasyiş güçleri tarafından yakalandı. Tüm bu gelişmeler sonucunda Barzani Semelka sınır kapısını Rojava halkına kapattı. Şu günlerde ise Cenevre 2 konferansı gerçekleştiriliyor. Halklar kendi kaderini emperyalist akbabalar eline bırakmaktansa kendi çözümünü ve kendi sistemini yaratıyor ve yaratmalıdır. Rojava'da olduğu gibi...

Zapatistalar ve Rojava Halkının Benzerlikleri...

Kürt ve Kürdistan sorunu yaratan ve bugün Cenevre 2 de bir kez daha halkların geleceğini ipotek altına almak isteyen emperyalist akbabalara cevap gecikmedi. Kürt halkı, Rojava halkları bu güçlere " Biz Buradayız " mesajını demokratik özerkliği inşa ederek cevap verdi. Kendi demokratik sistemlerini oluşturarak cevap verdi. Bu ezilen halklar açısından önemli bir gelişmedir. Cenevre 2 konferansının yapıldığı gün ve yine tarihteki ilk kürt devleti olan Mahabad Kürt Cumhuriyeti'nin kuruluş yıl dönümünde Ciziré kantonu özerkliğini ilan etti.

Rojava'da asurilerin, süryanilerin, arapların, kürtlerin ve diğer halkların, farklı inanç gruplarının kurduğu bu sistem bölgemize ve dünya halklarına yeni bir model olabilir. Çünkü bu model yukarıdan aşağıya demokrasi yerine aşağıdan yukarıya doğru demokrasiyi geliştirmeyi esas alıyor. Özgür toplum, özgür insan esasına dayan bir modeldir. Bu model ile halkın iktidarların kölesi olmasının önüne geçiliyor. Bütün sistemin denetiminin halkın elinde olduğu bir sistem oluşturuluyor. Bu model Zapatistaların yarattığı model ile benzerlikler de taşıyor.

Mesala Zapatistalar'ın da, Rojava halkının da iktidarı devirip kendi iktidarını kurma gibi bir amacı yoktur. Zapatistalar'ın oluşturmak istediği şey demokratik, katılımcı, bütün toplum kesimlerini içerisine alan bir sistemdir. Özgür yaşam biçimidir. Bir demokratik kültürdür esasen oluşturmak istedikleri. Rojava halkının da oluşturmak istediği şey esasen tam da budur. Demokratik, katılımcı, bütün toplum kesimlerini içerisinde kendi kimlikleri ile kendi inançları ile kendi kültürleri ile kabul görebileceği bir sistem oluşturmak.

Kimliklerinin tanınması ve özerklik isteğiyle yola çıkan Zapatistalar yeni bir siyasal kültür yaratmak istedi ve bunu büyük ölçüde başardılar. Rojava halkı da bugün hemen hemen aynı poziyonda duruyor. Rojava halkı da statü, kimlik, demokrasi, adalet ve özgürlük istiyor ve bunu başarabilmek için öz örgütlenme çalışmalarını aralıksız sürdürüyor. Zapatistalar kendi içinde de geniş katılımlı bir demokratik düzen uyguluyor. Bünyesindeki tüm topluluklar fikirlerini temsilcileri aracılığıyla iletiyor ve böylece tüm kararlar bir bütünlük arzediyor.

Rojava halkı da bunu halk meclisleri ve çeşitli komiteler aracılığıyla uygulamaya çalışıyor. Ve bunu da istikrarlı bir şekilde sürdürmeye devam ediyor. Zapatistalar'ın özerklik istemesinin bir sebebi de 500 yıl önce ellerinden alınmış olan topraklarını tekrar işgalcilerin elinden almak ve bu topraklar üzerinde yaşamak ve de kendi geçimini bu topraklar üzerinden sağlamaktı. Bugün Rojava halkınında yapmak istediği şey yaklaşık bir asır önce emperyalistler tarafından parçalanan toprakları üzerinde diğer halklar ile kardeşlik hukuku içerisinde eşit, özgür yaşabilmek ve kendi kendisini yönetmektir.

Zapatistalar'daki ve Rojava'daki Kadınların Benzerlikleri...

Yerli kadınlar kadınlar için hayat; yemek hazırlamak, temizlik yapmak, geleneksel görevleri yerine getirmek, ekmek yapmak, banyo ve içme suyu çekmek, Ateş için odun kesmek, Yemeği pişirmek, çocuklarla ve hastalarla ilgilenmek. Ancak kadınların bu denli eziliyor olması Subcomandante Marcos ve EZLN'i rahatsız eder.

Marcos kadınların EZLN'e katılmasını teşvik etmesinin yanında kadınların idari statü sahibi olmasını, kadınların ve erkeklerin işin ve mücadelenin yüklerini eşit olarak taşımasını sağlar. Kadınların, kadın hakları için yasa hazırlamak üzere komiteler de örgütlenmelerini sağlar. Kadınların bu komiteler aracılığıyla oluşturduğu kadın yasasının EZLN tarafından onaylanmasını sağlar.

Yerli kadınların yaşadığı bu sorunlar coğrafyamızda birebir olmasa da yaşanıyor. Ancak kürt kadını son yıllarda bu durumu yeterli olmasa da aşmıştır. Bu durumun aşılmasında PKK lideri A. Öcalan'ın şüphesiz ki büyük rolü vardır. Öcalan'ın özellikle son yıllarda kadına yönelik bakış açısı kürt toplumunu değiştirmeye başlamıştır. Kadınların eğitimine, bilinçlendirilmesine, sosyal hayattaki konumuna, çalışmasına, giyinmesine yönelik bakış açısı epeyce değişmiştir.

Özellikle kadınlar siyasette eş başkanlık sistemi ile daha aktif olmaya başlamıştır. Bunun en iyi örneklerinden birisi de Rojava Devrimi ve kadın rolüdür. Bu nedenledir ki El Kaide ve bağlantılı gruplar Rojava'da kadını hedef göstermiştir. Cami minarelerinden kadınların katledilmesi, kadınlara tecavüz etmenin helal olduğu yönünde fetva bile vermişlerdir. Bugün Rojava'da kadınlar askeri alanda YPG - YPJ - Asayiş güçleri olarak görev yapmaktadır. İlan edilen Ciziré özerk yönetiminin dört önemli bakanlığında kadınlar göreve gelmişlerdir. Eğitim, sağlık, ekonomi, iş ve hayatın tüm kademelerinde yer almaya başlamışlardır.

İki halkın arasındaki en büyük benzerlik sosyal, siyasal, kültürel soykırımlar ile yok olma tehlikesi ile yıllarca karşı karşı kalmış olsalar da direnerek kendilerini var etmeyi başarmışlardır. Dillerini, kimliklerini, kültürlerini koruyarak bugünlere kadar gelmişlerdir. Ezilen halklar için ilham kaynağı olmuşlardır. Rojava kadınlarına da Zapatistalar'daki gibi bir kadın yasası veya daha gelişmiş bir yasa gerekiyor.

Zapatistalarda kadın yasası " ırk, inanç, renk ve politik yakınlık gözetmeksizin " bütün kadınların haklarını içeriyor. Bu yasa ile kadınlar arzularının ve kapasitelerinin belirlediği bir şekilde mücadeleye katılma hakkı elde etmiştir. iş ve adil bir ücret alma hakkı, sahip olacakları ve bakacakları çocuk sayısını belirleme hakkı, topluluğun meselelerine katılma ve eğer özgür ve demokratik bir biçimde seçilmişse emir verme hakkı, çocuklarla birlikte sağlıklarında ve beslenmelerinde öncelikli ilgi hakkı, eşlerini seçme ve evlenmeye zorunlu olmama hakkı, hem akrabaların ve hem de yabancıların şiddetinden özgür olma hakkı, tecavüz ve tecavüz girişiminin ağır bir biçimde cezalandırılması, EZLN içinde liderlik pozisyonunda veya devrimci askeri güçler içinde askeri rütbelerde bulunma hakkı, devrimci yasaların ve düzenlemelerin verdiği bütün haklar ve zorunluluklar.



" Biz mücadele ediyoruz; ama dünyayı kendimize benzetmek için değil, bu dünyada herkesin yeri olması gerektiğine ve insanlığın mutlu olmaya hakkı olduğuna inandığımız için mücadele ediyoruz.. "

Subcomandante Marcos






martes, 14 de enero de 2014

EZLN 'den PKK 'ye Ezilenlerin " Barış Görüşmeleri "

" Çözüm süreci " ile birlikte PKK bütün çevrelerde tartışılmaya başlandı. Özellikle Sol hareketler içerisinde yaşanan tartışmalara daha fazla konu oluyor eleştiriliyor ve suçlanıyor. Bu süreç bana Meksika'daki Zapatistaları dolayısıyla Subcomandante Marcos'un EZLN 'inin karşılaştığı benzer eleştirileri ve suçlamaları hatırlatıyor.
Neden mi ? Çünkü EZLN de Meksika devleti ile yürüttüğü " barış " görüşmeleri sürecinde sık sık eleştirilere ve suçlamalara maruz kalıyordu. Kısaca o dönemi hatırlatmakta fayda görüyorum...

EZLN ve Meksika Devleti Arasındaki " Barış " Görüşmeleri Üzerine...

EZLN ve Meksika devletinin " barış " görüşmeleri için masaya oturuyor olması o dönem çeşitli tartışmaları beraberinde getirmişti. EZLN 'in Meksika devleti ile masaya oturması özellikle Sol hareketler içerisinde çok çeşitli tartışmaları beraberinde getirmişti.

" Barış " görüşmelerinin sürdüğü dönemde Meksika devleti EZLN 'i hem oyalayarak zaman kazanıyor hem de askeri operasyonlar yapıyordu. Ayrıca bazı bölgelerde kirli savaş yöntemlerini uygulamaya sokuyordu. Bu kirli savaş yöntemlerinin devreye sokulmasının ardından Zapatista sempatizanı yaklaşık 50 köylü kontra birlikler tarafından katlediliyordu.

Meksika devleti yaptığı katliamla yetinmeyerek Zapatistalar ile özdeşleşmiş olan Chipas bölgesinde askeri varlığını artıyordu. Meksika devleti yoğun saldırılar geliştiriyor ve kontra örgütlenmeler ile denetimi ele almaya çalışıyordu. Meksika devletinin tüm bu girişimleri EZLN 'in daha fazla eleştirilmesine, hatta suçlanmasına yol açmıştı.

EZLN yönelik geliştirilen eleştirilerin başında Meksika devleti ile masaya oturulamayacağı eleştirisiydi. Kimi Sol hareketlere göre bir Devrimci hareketin devlet ile masaya oturması o hareketin Devrimci karekterinin sorgulanmasının da yolunu açıyordu. Ayrıca kimi Sol hareketleri " barış " görüşmeleri nedeniyle EZLN 'i halkı kardeşlerinin kanı üzerinden oyalamakla suçladı. Kimi teslimiyet ile suçladı. Kimi iktidarı hedeflemediği için suçladı.

Peki Ülkemizde Durum Nasıl ? Bu Kısa Hatırlatmayı Aktardıktan Sonra Gelelim Ülkemize...

PKK ve Devlet Arasındaki Görüşmeler Üzerine...

Ülkemizde de İmralı adasında PKK lideri A. Öcalan ve devlet arasında başlayan " çözüm süreci " birinci yılını doldurdu. Bu dönemde PKK, Öcalan'ın çağrısı ile elindeki esir asker ve polisleri serbest bıraktı. 21 Mart Newroz günü ise Öcalan Türkiye halklarına kapsamlı bir mektup ile sesleniyor Türkiye'nin demokratikleşmesi ve kalıcı bir barışın tesis edilmesi amacıyla bu süreci başlattıklarını açıklıyordu.

Bu sürecin ardından HPG gerillalarının geri çekilmesi tartışmaları yaşandı. Yaşanan bu tartışmalar sonucunda Öcalan KCK 'ye gerilla birliklerinin geri çekilmesi için çağrı yaptı. Bu çağrı sonrasında KCK bütün alanlarda bu konuyu tartışmaya açıyor ve karar alıyordu. Ardından KCK uluslararası basın ve yayın kurum ve kuruluşlarınında katıldığı bir basın toplantısı ile 8 Mayıs günü gerilla birliklerinin Türkiye sınırları dışına çıkmak amacıyla harekete geçeceğini açıkladı.

Tüm bu tek taraflı iyi niyet adımlarına rağmen AKP hükümeti yeni karakol-kalekol ihaleleri açıyor ve yeni karakol-kalekollar inşa ediyordu. AKP hükümeti bununla da yetinmeyerek baraj yapımlarına hız veriyor ve Kürdistan coğrafyasında yeni tahribatlar yaratıyordu. Koruculuğun kaldırmasının gerektiği yerde yeni Korucu kadroları açıyordu. Tüm bunların yanı sıra sokaklarda halka yönelik faşizan saldırılar tüm hızıyla devam ediyordu.

1 Mayıs'ta Taksim'e çıkmak isteyen devrimcilere karşı polisin işkenceye varan  uygulamaları tepkilerin daha fazla artmasına neden oluyordu. Hükümet " çözüm sürecinin " de ruhuna uygun olacak ve Türkiye'nin demokratikleşmesini sağlayacak adımlar atmak yerine İnsanların ne yemesi gerektiğinden ne içmesi gerektiğine hatta ne giymesi gerektiğini belirleyecek kadar özel hayata müdahale ediyordu. Yani AKP hükümeti her geçen gün daha fazla otoriterleşiyordu.

AKP hükümetinin bu otoriterliği insanların yaşam alanlarını yok etmeye kadar varmıştı. Nitekim Taksim yayalaştırma projesi kapsamında Gezi parkının yıkılması ve yerine kışla yapılması isteniyordu. Ancak halkın tepkisi giderek artıyordu. Halkın haklı tepkisine karşı polis şiddeti bu kez Diyarbakır sokaklarında değil, İstanbul 'un kalbi Taksim de kendisini hissettiriyordu.

Böylece Gezi direnişinin fitili ateşleniyordu. Bir yandan " Çözüm sürecinin " devam ediyor olması diğer yandan da " Ordu Göreve " diyen ve ülkeyi 80 yıl yöneten Ulusalcı-Kemalist kesimlerinde Gezi direnişinde yer alıyor olması Kürt Özgürlük Hareketinin pozisyonu tam olarak belirleyememesine neden oluyordu. Gezi direnişi için ülke genelinde yapılan çeşitli protesto eylemlerinde toplam 6 kişi katledildi.

" Çözüm süreci " ile birlikte hükümetin karakol-kalekol yapımlarının arttırması Kürt halkının tepkisini çekiyor ve yer yer protesto eylemlerine sahne oluyordu. Diyarbakır Lice ilçesinde yapılan karakol-kalekol eylemine ordu birliklerinin halkı taraması 18 yaşındaki Medeni Yıldırım'ın katledilmesi ile sonuçlanmıştı. İstanbul Maltepe'de Gülsuyu mahallesinde de devlet destekli uyuşturucu çetelerinin Devrimcilere yönelik silahlı saldırısı sonucunda Hasan Ferit Gedik katledilmişti.

" Çözüm süreci " ile birlikte halk tarından kurulan gerilla şehitliklerinin saldırıya uğraması Kürt halkının tepkisini çekiyor ve halk tarafından çeşitli protesto eylemleri gerçekleştiriliyordu. Hakkari'nin Gewer (Yüksekova) ilçesindeki protesto eylemine polisin saldırması sonucunda 2 kişi katledilmişti. Katliama karşı Gewer'de gelişen protesto eylemlerinde polis 1 kişiyi daha katlediyordu.

Sonuç...

İçinden geçmiş olduğumuz tüm bu süreç beraberinde çeşitli tartışmalar, eleştiriler ve suçlamalar getirdi. Kuşkusuz bu süreç en çok Sol hareketler içerisinde tartışmalara yol açtı. Kimi Sol hareketler tarafından yürütülen " çözüm süreci " PKK 'nin bir teslimiyeti olarak lanse ediliyor, kimi Sol hareketler tarafından da PKK 'nin AKP ile bir işbirliği içerisinde olduğu iddia ediliyordu. Kimi Sol hareketlerde " çözüm sürecini " desteklemekle birlikte temkinli yaklaştı. Ve temkinli yaklaşmaya devam ediyor.

Sonuç olarak PKK de tıpkı EZLN gibi eleştirilere hatta suçlamalara maruz kaldı ve kalmaya devam edecek. PKK 'yi, Kürt legal hareketini bu bir yıllık süre içerisinde izlediği yol, yöntem ve politikalar nedeniyle eleştirebilirsiniz, sevmeyebilirsiniz, aynı görüşte olmayabilirsiniz, ideolojik olarak farklı yerlerden bakabilirsiniz bunlar normaldir.

Ama insanlık onurunun ayaklar altına alındığı Diyarbakır zindan karanlığında bile " Teslimiyet İhanete, Direniş Zafere Götürür " diyen Mazlum Doğan'ın bu söylemini temel felsefe edinen PKK 'yi teslimiyet ile suçlayamayız. Siz hiç Diyarbakır zindan karanlığını bedenlerini ateşe vererek aydınlatan ve ateşle sevişen dörtler'i duydunuz mu? 12 Eylül faşist cuntasının Diyarbakır zindanındaki teslim alma girişimlerine karşı bedenlerini ölüme yatıran Kemal Pir ve yoldaşlarını duydunuz mu ?

Sizce en zor koşullarda bile teslim olmayan bir hareketi teslimiyet ile suçlamak doğru mudur ?

NOT: PKK gerçek anlamda bir müzakere yapmak istiyorsa Kolombiya Devrimci Silahlı Güçleri - Halk Ordusu FARC-EP ile Kolombiya devleti arasında devam eden müzakere örneğine iyi bakmalıdır...

viernes, 3 de enero de 2014

 
 
 
PKK dünya sokaklarında...

40 yılık mücadele öğreniyor ve öğretmeye devam ediyor...

Devrimciliğin ve Gerillacılığın anavatanı Latin Amerika, Kürdistan dağlarının asi çocukları ile dayanışma içerisinde olmaya devam ediyor...

Bu duvar motifleri bir kaç yıl öncesine ait... Ancak 30 Aralık 2013 günü tekrar Juventud Guevarista üyeleri tarafından güncellendi...


Li Vîetnam li Kûba wan kul in
Di Chiapas in û li Filistin in
Em agir in alew in û pet in,
Em dirok in tim li Kurdistanê

Bi keviran em diçin ser tangan
Bi daranî eriş dikin panzêran
Şerwan dime bumê yen zindî
Di teqim li Kurdistan li cîhanê

Ji tarîyê wî derin ronîyê
We azadbin wek gelê Kûbayê
Ji tarîyê wî derin ronîyê
We azad bin wek gelê Angolayê
Nişana Vîetnam waye li dine,
Agirê dirokê bilind dibe

Ala bilind dibe li zindanan
Bi neynîkan di kulin duyaran
Bi xwîna xwe dirokê nexşandin
Ji bo serxwebûna hemû insan

Li Vîetnam li Kûba wan kulin
Di çipas in û li Filistin in
Em agir in lew û pet in,
Em dirok in tim li Kurdistanê